
اولین قدم برای تامین حداقلهای زیست، پس از سقف و دیوار، غذاست. دو هفتهای میشود که ساکن اورلاندوام و با همخانهی خوشذوقم، کلی آشپزی کردهایم. قیمه، کوکو سبزی، سوشی، حمص، بادمجان شکمپر، انواع املت، سالاد و کیک ناپلئونی.
آشپزخانهمان، هر روز بیشتر شبیه معبد امن دو سرآشپز اهل فن میشود. پیمانههای اندازهگیری جدید داریم و مخلوطکن نو.

من، حدودن یک سال است گیاهخوارم. گوشت قرمز و سفید نمیخورم. به جز تک و توک، لب به ماهی و میگو نزدم. امشب که برای مهمانها، سوشی رول کردم، چند تایی خوردم. معدهام غمگین شد و زبانم هم لذت نبرد از طعم ماهی. آدمیزاد بندهی عادت است و گاه عادات جدید چنان به جانمان مینشیند که فکر میکنیم از ازل همین بودهایم. مثلن همین شهریار خودمان، اگر من برایش قصه نگویم، نگین تاج درنشاناش دیگر آنقدرها هم نمیدرخشد و خودش هم عادت سینه صاف کردن را قبل ازصدور حکم، پاک از یاد میبرد. راه دور نروم، دلت را بده تا باقیش را بگویم.

من عادت موسیقی گوش دادن را مدتهاست دارم. به جز ساعاتی که از سکوت و شنیدن افکارم کیف میکنم، باقی اوقات آیهومام به کار است. عادت کتاب خواندنم، تمرکز بیشتری میطلبد. چون ذهنم بازیگوشتر شده و اندک سواد و محفوظاتم کارم را در زندگی راه میاندازد. میماند من و وجدانم که چقدر در برابر رشد خویش مسوولم.

عادت مدیتیشن صبحگاهی و نوشتن صفحات روزانه، ترکم نمیشود. چون شکل دیگری نمیتوانم یا نمیخواهم روزم را آغاز کنم. میخواهم، چیزهای جدید را عادت کنم. نه فقط تجربه، بلکه عادت ساختن از نو.

دوچرخه سواری، باغبانی، فیلم دیدن و کتاب عکاسی خواندن را در جان روزم جا میدهم. نه چون واجب است، چون از انجامشان در این تجربهی اندک و کوتاه زیست، لذت میبرم.