
ده روز قبل از آمدنم به آمریکا بود که شروع کردم. نوشتن را میگویم. آنچه میبینید، یادداشتهای روزانهی من از سال ۲۰۱۷ تا الان است. هر روز تلاش کردهام بنویسم از آنچه در ذهنم هست و در دلم میگذرد. اندک روزی است که ممکن است جا انداختهام. قرارم این بوده که روزانه بنویسم. متوسط سه صفحه. روزهای کلافگی، دو خط نوشتهام و روزهای سرحالی تا ده صفحه را سیاه کردهام. حاشیهی امن، دلخوشی تک نفره و بهترین رفیقم بوده است. خلوت با خود و افکار. این که صدای خودمان را بشنویم، شجاعت میطلبد و ماجراجویی.
هر وقت دفترم پر میشود و چمدانم را باز میکنم که دفتر پر از کلمه را بفرستمش پیش آرشیو آنچه تا به حال کتابت کردهام، مکث میکنم. دفترهای قبلی را بیرون میکشم، به یاد میآورم چه گفتهام و چه کردهام.

از خودم و آنچه نوشتهام نوت برمیدارم. صحبتهای حکیمانهام را هایلایت میکنم و برای خودم دستورالعمل زندگی مینویسم.

در هر دفتر، گهگاهی به چنین صفحهای برمیخورم. روزگاری که زبانم نمیچرخد و دوست دارم در سفیدی کاغذ فریاد بکشم.

نامه برای خودم مینویسم. برای بهار آینده، وقتی فارغالتحصیل بشوم یا روزی که بروم خانهی نو. خودم را سورپرایز میکنم.

برنامههایم، پروژههایم و آرزوهایم و هر قدر دقیقتر و شفافتر بطلبیم، راه را دقیقتر مییابیم.

دیشب از سختگیری نوشتم. بفرما! شاهد از غیب رسید پاییز گذشته هم مدام با خودم دعوا میکردم که معدل الف بشوم!

صندوق انتقاد و پیشنهاد روح و جسم بخوانمش؟ یا سطل تخلیه عاطفی؟
این که در آینهای بتوان مدام خویش را برانداز کرد ترسناک است و جاططلبانه!