
ای آدمیزاد. ای ایگو. ای آموختههایی که رهایمان نمیکنید.
من میخواهم سریعترین، باهوشترین و قویترین خرگوش باشم، یا موش، یا غزال. من میخواهم اولین نفر بدوم، تمام راهها را. تمام جادهها را. تا بالای دشت، تا بالای کوه. من میخواهم سریعترین، زبلترین و قشنگترین ماهی دریا باشم. من میخواهم همه چیز را در عالیترین شکل به دست بیاورم و نمیخواهم یا شاید هم میترسم از کامل نبودن. لابد با بخشی از ارزشهایی که در زندگی آموخته ام در تنافر است.
من، در تحصیل، جزو بچه درسخوانها بودهام، محبوب معلمانم. بعدترها که وارد فضای هنر شدم و معلمهای جدیدم استعدادم را دیدند، چیزی در من شکل گرفت که من قرار است کاپ را مدام بگیرم. مدال بچهی خوب، فیلمنامهی استاندارد کلاس، دانشجوی پرتلاش. نمیخواهم بگویم دست به هر چیزی میزنم، در آن محشرم. ولی، این تاریخچه، بذری در ذهنم کاشت که باید کاملترین باشم. نه در مقایسه با دیگران. با خودم. با خود خود خود بینهایت سختگیرم که هر چه هم به دست بیاورم، نهایتن...
بعد از بردن تنها فلوشیپ رشتهی سینمای امسال دانشگاه جدیدم، به پدرم زنگ زدم و تشویقم کرد. گفت "چیزی جز این انتظار نمیرفت دخترم" این جمله برایم بار دو پهلویی دارد. این که خوب. تو خودت را و استعدادهایت را طوری نشان دادهای که موفق بودنت قابل پیشبینی است. از طرف دیگر هم، طبیعی انگاشتن چنین امری، نه تنها جنبهی حمایتی و تشویق را از بین میبرد، بلکه موفق بودن را به بخشی از وظیفهی زیست که در تار و پود تو تعریف شده است میچسباند. من از تشویق پدرم لذت بردم و هنوز هم صدای حمایتگر و دستان قویاش، امنترین جای دنیاست برایم. حرفم چیز دیگری است.
پیامهای والدیای که در طول عمر جمع میکنیم، ما را هدایت میکنند. گاه صدای والدی درونمان، از والدین واقعیمان آن بیرون سختگیرترند.
عکسی که آن بالا میبینید. منم. من وسط ظهر فلوریدا. وسط حیاط. دم گلدان ریحان. مشغول ویرایش فیلمنامهی بلند انگلیسیام با دوستی بودیم و به یک بار صدایی در سرم فریاد کشید که ای شهرزاد! این چیزی که نوشتی غلط مصطلح است! اصلن چطور به نظرت نرسید. خوب نیستی. کامل نیستی. حقیقتش را بخواهی استعداد هم نداری. چی شد جمع کردی آمدی این ور اقیانوس. تویی که فرق حرف اضافهی بعد از خیره شدن را نمیدانی، میخواهی به کجا راه پیدا کنی. اینجا بود که اشکم درآمد. این که چطور از مکالمه بیرون آمدم و از وقتش تشکر کردم نمیدانم. از پله ها پایین رفتم و پناه بردم به باغچهی فسقلی و حرارت حیاط پشتی. زانوهایم را بغل کردم و شروع کردم به گریه به حال بیاستعدادیام.
حقیقتش را بخواهید، همهی ما به خودمان شک میکنیم. ممکن است گاهی از بسته نشدن دکمهی کتی که سه ماه پیش اندازهمان بود و گاه از غلط املایی در یک متن. یک دکمه، یک حرف اضافه، یک تپق، گاه ما را پرت میکند در دهان آن صدای والدی بی رحم درونمان.
در بغل خودم زار میزدم که چشمم افتاد به جوانههای ریحان. دانههای ریزی که چهار روز کاشته بودم جوانه زده بودند. اولین گیاه من. مثل طفلی که چشمش به اسباببازیای بیافتد، گریهام متوقف شد و با صورت خیس و چشمهای متحیر زل زدم به جوانهی ظریف سبزی که داشت سرش را از خاک بلند میکرد. آهای قشنگ. خوش آمدی به این دنیا. میخواهی زیستت را شروع کنی؟

من قرار نیست کامل باشم. اصلن نیامدهام برای کامل بودن. آمدهام خودم را بشناسم. خوشحال باشم و از زیستم لذت ببرم. روزی هزار و یک بار هم بگویم کم است. باقی روز سعی کردم با خودم مهربان تر باشم. موهایم را آبشاری بستم مثل چهار سالگیم. ماتیک قرمز زدم، یک فیلم کمدی درجه چند گذاشتم و بستنی طالبی درست کردم.

الان ادامهی همان روز و شب است. نشستهام روی تخت. شمعهای محبوبم روشناند و به فردا فکر میکنم که نمایش آنلایم دو فیلم کوتاهم است و جمیع اضدادی خواهد بود.