
بارها از دیگران شنیده ام که می خواهم بروم. بروم یک جایی که هیچ کس مرا نشناسد. تصورشان چه می تواند باشد؟ سرزمینی بی آشنا، همدم و لابد بی دردسر.
آما، زندگی، در نقطه ای از دنیا که کسی را نمی شناسی، فرق دارد. امروز، یکی از همسایه هایم بهم پیام داد که چراغ داخل ماشینم روشن مانده است و نگران شده که باطری ماشینم بخوابد.
برای من که در دو سال گذشته، هیچ همسایه آشنایی نداشتم، دلم گرم شد.
شاید شبی دیگر که زبانم بهتر چرخید، مفصل تر گفتم.