
در کلبهی ما رونق اگر نیست، صفا هست. آنجا که صفا هست، در آن نور خدا هست. این را کجا شنیدم و چرا در سرم میچرخد مهم نیست، مهم این است که بیشتر وقتم را کجا میگذرانم؟ در مغزم. با افکارم و باورهایم راجع به خودم و دنیای اطرافم.
من، سعی میکنم، مربی خودم باشم. از خودم مراقبت کنم و گهگاه، شما که غریبه نیستید، میافتم در دایرهی افکار تکرارشونده که شاید اسم علمیترش باشد وسواس فکری.
هراز گاهی قفل میکنم روی یک موضوع. مثلن چرا پارسال این تصمیم را گرفتم. مدام از هزار و یک زاویه نگاهش میکنم و دست آخر خسته میشوم و نفس میگیرم به آرامش.
میخواهم این هفته تمام شود. نه چون دوستش ندارم، چون وسایلم نیمه بسته است. چون میخواهم برسم خانهی جدیدم و احساس تعلقم را به این خانه از دست دادهام. این پروندهی جدید است. کی میروم. کی میرسم.
صحبت حکیمانهای ندارم که کارم را راه بیاندازد و حوصلهی بازنوشتن کلمات این صد و دوازده شب قبل را ندارم.
هفتهی دیگر را میخواهم. خانهی جدیدم. اتاق جدیدم و یک دنیا ناشناخته را.