
کارتن خالی، طناب، چسب پهن و ماژیک، ادوات اصلی اسبابکشی هستند. ما، خانوادهی چهار نفریمان سه چهار بار اسبابکشی کردهایم. آما، تا دلتان بخواهد در مراسم جابجایی رفقا، معلمان و فامیل یاری کردهام و دلتان نخواهد حرفهای هستم.
چطور ببندید، وزن کتابها را چطور در کارتنها تقسیم کنیم، چطور ظرفها را بستهبندی کنیم و لباسها را طوری بپیچیم که نیازی به اتو کردن مجدد نباشد.
جعبهی مدارک شخصی، وسایل نظافت، اسباب حمام، شارژرها و داروها در چمدانی مجزا بستهبندی شود که در میان آشفتگی روزهای اول، کابوس وسایل گمشده نداشته باشیم.
حالا، در میان این وسیله جمع کردنم، پازل وسط اتاق مانده و باید نجاتش بدهم. در میانهی خانهنشینی و قرنطینه شروعش کردم و حالا، باید تمامش کنم. جان و توان روحی بردن پروژهی نصفه با خودم را ندارم.
نصفه نیمهها را باید سروسامان داد یا رها کرد. هنر است دل بریدن، دل کندن، رها، رها، رها کردن.
اسبابکشی استاد نازنین فیلمنامهنویسیام بود. مشغول چیدن کتابخانهی محشرش بودیم. در اتاق آفتاب رو، شاگردهایش، نظارت میکرد که هر کتاب را در قفسهی درست و دستهبندی اختصاصی قرار بدهند. بماند که چقدر از عنوان کتابها و نادانستههایم حیرت کردم.
دیرتر همان روز، شروع کردم به تا کردن کارتنهای خالی و چک کردن خالی بودنشان. ”سینمای فلینی” ته کارتن چیتوز مانده بود. تنها و دست به آسمان کسی نجاتش بدهد. کتاب را قاپیدم و دادمش دست استاد.
استاد، دلم برایتان تنگ شده. هر چند که هزار و یک شبم را نمیخوانید، هر چند که دیگر شاگرد کلاستان نیستم، هر چند یک اقیانوس بینمان است. اما هنوز هم تاثیر کلامتان را در شیوهی نگارش و نگاهم به سینما دارم.