
من، از اول عمر تا الان، در هشت اتاق مختلف زندگی کردهام. عکسی که بالا میبینید، اتاق هفت و نیم من است. زمانی که برای مسافرتی کوتاه به آمریکا آمدم و منزل دایی امیر ساکن شدم. این اتاق، با کمد دیواری بزرگی که سراسر آینه بود، کوچکترین اتاق خانه بود. من در اتاق متوسط زندگی میکردم و در این اتاق کوچک، یک تخت بود و چند دمبل و وسیله ورزشی.
من در این اتاق مدیتیشن میکردم. آفتابرو بود و دور از هر صدایی. من در این اتاق ساعتها فکر کردم. به زندگیام، تصمیماتم برای آینده و عواقب تغییر. من در این اتاق، تصمیم گرفتم مهاجرت کنم، سینما بخوانم و در آمریکا زندگی کنم. من در این اتاق، برای اولین بار، با روند پذیرش گرفتن، نوشتن مقاله، امتحان تافل آشنا شدم. من در این اتاق، خبرهای زیادی شنیدم. من در این اتاق بزرگ شدم.
دایی، امروز از این خانه اسبابکشی کرد. من سر جمع شش ماه در این خانه بودم، اما، برایم سخت بود، تصور بازنگشتن. تصور ندیدن. تصور دیدار آخر.
شاید هم چون خودم هفتهی دیگر در نهمین اتاقم، چشم باز میکنم، احساساتم زودتر تحریک میشوند. چه به زبان بیاورم چه نه، حافظهام، حافظهی روشن و دقیقم، امروز هزار و یک خاطره برایم رو کرد.
میخواستم قصهی امشب را تمام کنم، اما از آن جایی که هنوز تپش قلب دارم، ادامه میدهم. لابد کلماتند که به تخت سینهام میکوبند و میخواهند آزاد شوند.
خب، این جمله را در صفحه یکی از رفقای دخترم خواندم و از خاطرم نمی رود. نقل به مضمون که "پس چه کسی این ظرافتهای روح مرا درک میکند" دختر خوشذوقی است و هنرمند.
فکر کردم. فکر میکنم به حرفش هر روز. که چقدر بارها و بارها نا امید شدهام از عشاقم، دوستانم و معاشرانم که چرا مرا نمیفهمند. چرا این سانتیمانتالیسم من برایشان جالب نیست. چرا از شنیدن این که سالیان سال فکر میکردم شاملو پدر من است، قند در دلشان آب نمیشود؟ چرا وقتی از کلکسیون دستمالسرهایم حرف میزنم هیجانزده نمیشوند؟
نمیخواهم خطکش به دست بگیرم و زنان و مردان را جدا کنم. فقط میخواهم از تفاوتشان حرف بزنم. از این که دوستان دخترم، از دیدن جعبهی انگشترهایم بیشتر هیجانزده میشوند تا رفقای پسرم. یا اینکه بخشی از جان من، توسط زنان، بهتر نوازش میشود تا مردان. شاید چون ما، از دل بافت احساسی مشترکی میآییم. شاید توقع درک شدن تمام ابعاد، توسط یک جنس، خودخواهی باشد.
همخانهام تعریف میکرد که خواهرش، موج گستردهای از احساسات دارد و وجودش ابعاد بسیار. برای همین نیاز به دوستان متفاوتی دارد که بخشهای مختلف او را درک کنند.
تمامیت خواستن از یک وجود، یک شخص، یک زن، یک مرد، بیرحمانه است. هم برای آن که طلبه است و هم برای آنکه نقش مهیاکننده را دارد.
بخواهید. اول از جهان. بعد از دیگران. نه فقط او. بخواهید از جمیع آنان که میتوانند و میخواهند برایتان فرآهم کنند. توجه را، فهمیده شدن را. نوازش را.