
دوچرخه
سیبیل بابات میچرخه.
بله. امروز که من رفته بودم با دوچرخه بچرخم دور و رو، خوردم زمین. شاید هم دوچرخه مثل یک اسب چموش من را زد زمین. با زانو و کف دست خوردم زمین. دستکشهای دوچرخه سواریم، جلوی زخم شدنم را گرفت، ولی کوفته شدم.
من، شسلی، شش ساله بودم که به بابا گفتم، بابا، همه در کودکستان دوچرخه دارند، به جز من. خیلی زودتر از تصورم دوچرخهدار شدم. شاید کمتر از یک ماه. دوچرخهی محشر الانم، کادوی تولد دایی امیر است. قشنگترین دوچرخهی شهر است.
من شسلی، هفت ساله بودم که با دوچرخه و چرخهای کمکی کنارش، خوردم زمین. چطور؟ تازه اسبابکشی کرده بودیم خانهی خیابان فرهنگ. رمپ پارکینگ خانه شیب تندی داشت و خودتان دو دوتا چهار تا کنید. یک بچهی ریزه، دوچرخه، شیب، بام؟
من خوردم زمین. با پیشانی، سر، صورت نمیدانم. نهایتن ابروی راستم پاره شد. هر چند الان که آمدم قصه را بنویسم رفتم تا آینه تا مطمئن شوم این زخم کدام طرف صورتم بود. چهار تا بخیه خورد و حالا این رد زخم، بخشی از من است.
الان، آرنجم درد میکند، کف دستم و زانویم. من نمیخواهم ترس قدیمی زمین خوردن، لذت باد در موهایم را به گاه دوچرخه سواری بگیرد. من نمیخواهم ترس هایم رییس من باشند.
شهریار؟ تو تا حالا زمین خوردهای؟ زخم چی؟ کجایت؟ سرت، دستت یا دلت؟
شهریار تو را چه شد که مهر از دل برون کردی؟
شهریار؟ میدانی اکسیر جاودانگی از آن کسانی است که نمیترسند؟ از رفتن، رسیدن، سپردن.
شهریار، میدانی چند وقت بود صدایت نکرده بودم؟