
اینجا، آخرین سنگر است. آخرین گوشهی اتاق که هنوز نچیدمش. از شنبه تا الان، کارتن خالی کردم، وسیله چیدم، کارتن خالی بیرون بردم و باز کارتن خالی کردم.
امروز، بعدازظهر، بعد از کاشتن گلها، یک لحظه گیج شدم که خب، حالا چه کار کنم؟ نه که دیگر لباسی نباشد برای تا کردن، یا زبالهای نباشد برای بیرون بردن. از آن لحظهای میگویم که میرسی. خب. رسیدم. این هم وسایلم، این هم گلدانهای جدیدم. بیا، سالاد هم درست کردم. خب؟ بعدش چی؟
اینجا، اسمش خانه است. من صدایش میکنم خانه. شما هم بخوانیدش خانهی شهرزاد.
آما، این هنوز زندگی من نیست.
بگذارید همین جا قصه را نگه دارم و بگویم چه اتفاقی دارد میافتد. من، از شهر، خانه، اتاقی، که یک سال و نیم در آن زندگی کردم، جابجا شدم، به یک شهر، خانه و اتاق جدید. مراسم اسبابکشی را نه من یادم رفته، نه شما، نه کبودیهایم روی پایم.
حالا، فرض کنید دو سوم این وسایل را در کمتر از ۴۸ ساعت باز کردهاید و مثل یک فرفره در حال نظمبخشی هستید و یک دم مینشینید روی تخت و افق را نگاه میکنید. صدایی در سرتان میپیچد که چقدر روزت را به بطالت گذراندی! شما هم با فرمانبرداری سر خم میکنید که البته! حق با توست.
به خودم آمدم، این منم، در خانهای جدید در دل سرزمینهای جنوبی. هنوز آن صدا با من است که میگوید به اندازهی کافی خوب نیستی! چطور؟ چطور تمام عمر را میگذرانیم با صداهای دلسردکننده. با حرفهایی که بوی طعنه و بیاعتنایی میدهد.
کجا یادم بود که بزنم روی شانهی خودم به آفرین که، ببین، داری زندگی نویی میسازی عزیز جان! فقط خودت و خودت میدانی چه راهی آمدی. میتوانستی خیلی جاها کوتاه بیایی و جلوتر نروی.
من، در محلهی جوادیهی همدان بزرگ شدم. نزدیک لوناپارک، روبروی ورودی دانشگاه بوعلی. راه طولانیای آمدم، که حالا اینجا، دم پنجرهی اتاقم، در حال آشتی با صدای جیرجیرکهای محلهام.
من با جهان مهربانم، تلاش میکنم مهربان باشم. با خودم ولی سختگیرم. مدام بند میکنم که میتوانم بهتر، دورتر و قشنگتر بپرم. اینکه خودمان را هل بدهیم، به رشد، به ترقی، به بهتر شدن، به کشف افقهای نو، به تربیت استعدادهایمان، عالیست.
نباید از یاد ببرم، نباید از یاد ببرید، که زمانی، همین لحظه آرزویتان بوده است. پس زندگیش کنید.
شهرزاد، اینکه هنوز، روتین این زندگی جدید را پیدا نکردی، اشکالی ندارد! با خودت، جسمت، جانت، مهربانتر باش و صبورتر.