
روزمان را با نمایش زانوهای خستهمان به خوانندگان پر مهر آغاز میکنیم.
اینجا، چند مایل دورتر از ساحل شرقی اقیانوس اطلس، در مغازهی رندومی، در خیابان جنوبی، منتظرم قهوه دم شود.
میدانی شهریار، صبح باید با سه چیز آغاز شود، قهوه، بوسه یا همآغوشی. الان جرعهی اول قهوه را نوشیدم. کمی شیرینیاش کم بود. مثل بوسهی بعد از مسواک که خوب است، فرق دارد.
جرعهی دوم را مینوشم. طعم کارامل زبانم را در برمیگیرد. آخرین بار که کسی را بوسیدم، دهانش طعم چه میداد؟ سوشی. کلاسیک!
راستش را بخواهید، اگر همت کنم، دیت کنم، قرار اول قهوه است، بدون هیچ تماسی. اگر حوصلهام و همت دیگری بکشد، قرار دوم پیادهرویای، موزهای، گالریای، کتابفروشیای، موزیکسرایی چیزی است. جایی که بتوانم قد و بالایشان را دید بزنم. سوبر باشم، کمی مخشان را کار بگیرم، ببینم سرشان به تنشان میارزد یا نه.
اگر شوق من و ذوق او، به هم برسد، میرویم سوشی. زمین مشترک منی که بخش زیادی از زندگی را گیاهخوارم و گاه، سوشی و ماهی میخورم.
سوشی
سوشی دیت مهمی است. دیتی است، که به بوسه میرسد. سوشی دیتی است که به گاه خروج از رستوران، ساعدش را لمس خواهم کرد و به گاه خنده، بازویش را. سوشی، دیتی است، که به بوسه میرسد.
هه. فنجان دوم قهوه را میریزم. دو مشتری این وسط راه انداختم.
برمیگردم به رویای سوشی و بوسه.

بوسه؟ میبوسیم که بگوییم دوست دارم لب از لبت برندارم؟ یا تمام هورمونهایم فریاد میکشند، خود را برو او بیفکن.
یک هایکوی ریز ناشتا برای بوسه بگوییم: اهم، اهم:
«هیچ کدام را از بشقاب برنداشتند
نه سس تند سالمون، نه میگوی سوخاری دو آتشه را
سوختند در تب تیز اشتیاق بوسه»

یک کمی بندتنبانی شد، ولی همین است دیگر. شعر سفارشی، شاعر سفارشی با کارت اتاق بازرگانی. -پسر، فردای انقلاب چه خبرهایی که از هنرمندان و سلبریتیها حیرتزدهمان نکند، اخبار را که دارید؟!-به هر حال، کار هایکوی سفارشی واسه مشتری خوبمون، ایشالا که راضی باشن.
قهوه
دیت اول چون نهد معمار کج، تا ثریا میرود دیوار کج.

در جستجوی عکس قهوه، یک سال و نیم عکس را جوریدم و تهش رسیدم یه این اپیزود فالگیری.
برگردیم سر همان چیزهای رمانتیکی که مدنظر است.
دیت اول، قهوه.
چرا قهوه؟ خب من عاشق قهوهام. طعم، بو و آنچه با بدنم میکند. دیت اول، دقایقی زودتر میرسم. فکر میکنم که این مردی که قرار است ببینم، عمرن به درد بخورد و بعد فکر میکنم میتوانم خودم را در لباس عروسی کنارش ببینم و هر دو جواب منفی است. وارد کافه میشوم، یک آدم معمولی، با مکالمهای معمولی به صرف قهوهای معمولی میبینم.
بارها پیش آمده که در میانهی قهوه، مخم را اف کردهام که عجب موجود پرت و پلایی. یا حوصله کردم و شناختمشان، که بعدتر قصههایشان، در فیلم و وبلاگم سربلند میکنند.
در این دیتهای قهوه، میفهمم که چقدر خوشپوش، مودب، جالباند. اگر متاثرم کنند، زبان میریزم، یکی دو تا خاطرهی سفر اروپا و جوک بینالمللی خرج میکنم. یکی دو تا تست مردسالاری میاندازم وسط و از قهوه برکت و از ما حرکت.

پیش از طلوع/پیش از غروب
دیت دیگر، تماشای خورشید است. به گاه برخاستن با فرو رفتن در افق. هدف از این دیت، سنجش دوز رمانس موش آزمایشگاهی، یا همان کاندید خوشبخت است.
این که چقدر طبیعت را دوست دارند، به احساسات چه واکنشی دارند و چقدر بلدند، در سکوت ارتباط بگیرند.
یکی دوباری با آدم غلط، آفتابطلوع/آفتابغروب تماشا کردم.
این لحظات روز، برای من شاعرپیشه، مثل راه دادنشان به خلوت احساساتم است.

لابد همین است.
هر ملاقات، با آدم جدید، مرا پرت میکند، به دنیایی نو. دنیایی که نمیدانستم و نمیشناختم.
پ.ن:
وسط این قصه، یک نفر، یک صددلاری تقلبی بهم انداخت در مغازه. حالم گرفته شد. اه.