
مثل "پروانهای در مشت"
پروانه در مشت من نبود. قرض از "من"، اوست.
من میچرخم، در دل سرزمینهای جنوبی. قرنطینه است، باران میبارد، و تا قبل از ساعت ۹ باید خانه باشیم، چون حکومت نظامی شروع میشود.
دنیا وفا ندارد؛ ای نور هر دو دیده.
اگر وفا داشت، اوضاع چنین نبود. شهریارا، اوضاع چنین نبود.