امروز را در آیکیا گذراندم، به تماشای تخت و صندلی و کتابخانه. خانهی جدید در راه است و دل من تاپ تاپ میزند.
همه چیز محشر است، شهر جدید، خانهی جدید، همخانهی جدید، دانشگاه جدید و شهرزاد جدید.
من، اما، وحشت کردهام. از فکر هجرت نو. از دوباره دوست یافتن و دوباره دوست داشتن.
دوست دارم توی کمد قایم شوم یا زیر پتو. هر جایی که کسی نتواند غریبه بودنم را به رویم آورد. میخواهد پیدا کردن آدرسی جدید باشد یا تلفظ نامهای جدید. اصلن همین جدید بودن است که مرا میترساند.
دلتنگ تهران شدم.