
دلم برای تهران تنگ شده. اما به ندرت به زبان می آورم. دلم برای سینما رفتن، تاتر دیدن، کافه گردی و دوست هایم یک ریزه شده. یک ریزه ی ریزه ی ریزه. مثل قاشق سحرآمیز خاله ریزه.
دلم برای مهمانی، پانتومیم، اتوبان مدرس و میدان هفت تیر تنگ شده.
هر وقت مدیتیشن می کنم، تصویر اولی که در ذهنم می آید نه اقیانوس است، نه دشتی سر سبز. نمای نیمه کاره ی میدان هفت تیر و تابلوی مانتوفروشی ها جلوی چشمم می آید. جای امن و شادم بوده است و هست؟ لابد!
دلم برای کریمخان، ایرانشهر، کوچه ی مهاجر تنگ شده. برای جایی که خانه می دانمش و وطن می ناممش.
دلم برای همه چیز تنگ شده. این قصه برای شهریار نیست. این قصه ی دل شهرزاد است، که از این دیوارهای بلند کاخ، بوی بهارنارنج، پرده ی مخمل زرشکی به تنگ آمده است. دلش می خواهد بشود پرنده. بپرد. بشود یک جفت چشم ببیند. دلش تهران می خواهد. خیلی دلش تهران می خواهد.