
اشک رازیست، لبخند رازیست، قصه رازیست.
هوا گرم است. خانهی ما خنک، دل من کباب.
قوی بودن را از بچگی یاد گرفتم. شاید حرف تکراریای باشد، ولی زمین خوردم، از کوچهی ارم زدم بیرون، شب بود، دم خانهی حاجی با هر دو زانو خوردم زمین. چقدر درد داشت خدای بچههای پنج ساله میداند. مامان تعریف میکند، وقتی زمین میخوردم، میگذاشتند خودم دست بر زانو بگذارم و برخیزم.
اینجا، در دل سرزمینهای سراسر آفتاب جنوبی، زمین خوردهام. دستم را گذاشتم روی زانو و بلند شدم. دلم، تکهپاره شده و آن تکهی جاماندهاش در اتاق آفتابروی طبقهی دوم هیلاج، چند روزی است صدایم میکند.
"شهرزاد، چرا قصهی ما را نمیگویی، چرا از پنجرهها نمیگویی؟"
من از این پنجره، از این قاب، هزار و یک آرزو بافتم و سپردم به باد. من از پشت این پردهی توری باران، برف، دود سوختن پلاسکو، صدای دف همسایه و خرمالوهای باغچهی همسایه را کشف کردهام.
من، در این قاب چوبی قدیمی، یاد گرفتم. همهی آنچه را که یک پنجره میتواند به تو بیاموزد، شهریار.