مهمانی که تمام میشد، ظرفها که شسته میشد، پوست تخمهها که در دل جاروبرقی آرام میگرفت، افتر پارتی شروع میشد.
لغت بعد از مهمانی، به اندازهی افتر پارتی نه هیجانانگیز است و نه گویای شوقی که فروکش کرده است.
بعد از رفتن میهمانها، دسرها، چیپسها، آبمیوهها و عکسها دست هم را میگرفتند و در سرم میچرخیدند. صدای خنده، موسیقی و جیغها هنوز در سرم غل میزد. از یک طرف، هنوز سرمست شادمانی میزبانی بودم و از طرف دیگر، دلم سکوت میخواست. خلاصی.
هر شکل از هیجان، نیاز دارد آرام بگیرد، به سان کشتی که به لنگرگاهی پناه ببرد. مثل هم زدن شربت زعفران در لیوانهای قدبلند بلور خانهی عمهی بزرگم در خیابان گلزار.
هوا پر از بوی شیرینی و گیلاس بود. هر هفته تولد یکی از نوههایش بود آن تابستان. تیر و مرداد و شهریور، ریسه را از ستون پایین نیاوردند. آدمهای ثابت، نوارهای ثابت و رقصهای ثابت.
شربت زعفران، پشتیهای زرشکی، صدای جیغ بچهها و سالاد الویه.
تمام تابستان هیجان هیچ کدام از شرکتکنندگان سلسله تولد، نشست نکرد که نکرد.
مثل این گدازهی داغی که در دلم میپیچد، عجیب است، جدید است، هزار و یک رودخانه میخواهم که تبم را بنشاند.