هیچ یک سخن نگفتند،
نه شهرزاد، نه شهریار، نه گلهای داوودی.
خیره ماندند به افق؟ نه هنوز ساعتی تا آفتاب غروب مانده بود. شهریار جامش را سر کشید. شهرزاد چشمانش را بست و تصویر کرد، تمام آن چه را نمیدید، نه فقط رویای صلح را. شهرزاد به خاطر سپرد، شنیدن را.