شهریارا! دیشب چه بر سر قصه ام آمد، خدا می داند. قصه را خواب آلود سر هم کردم، حیرت آور است که باز نمی شود. قصه راجع به پروانه بود. باقیش از دست رفت.
خواستم بدانی، صدایم از این گوشه به گوشت نرسید. قصه ی دخترای ننه دریا را برایت گفته ام؟ من خیلی بچه بودم که از شاملو شنیدم و صدا و کلماتش به جانم نشست. شعری دارد به اسم قصه ی دخترای ننه دریا، که پسرهای عمو صحرا بر آن ها عاشقند. جایی از قصه، شاملو می گوید: پسرا، حیف که جز نعره و دلریسه ی باد، هیچ صدای دیگه ای به گوشاشون نمیاد.
دیشب هم، صدای من در میان باد میامی گم شده است لابد.
شهریارا، ساعت ها در جاده رانده ام، به سکوت. قصه بافتم، در نبودنت. قصه بافتم، در نبودنم.