
امروز، بدون آلارم بیدار شدم. با پیراهن تابستانی رفتم موز و کره بادامزمینی خریدم. با مامان و بابا حرف زدم. داشتند تصمیم میگرفتند کدام رنگ، برای لکهگیری دستهی چوبی مبل بهتر است. موزیک محبوب گذاشتم. نزدیک ۱۲ ظهر است و نه درس خواندهام نه تدوین نه کار کردهام و برای من و این زندگی پشت به پشت، غریب است.
کمی احساس کردم. که دلم برای این زندگی فلوریدا تنگ میشود. به سارای فیلمبردارم پیام دادم.

دوستیهای این شهر، هر قدر کوچک، کمعمق و گذرا، مرا سرپا نگه داشتند در دوران تحصیلم و حال، هنگامهی رفتن و دوباره رسیدن است.

این روزها ورکشاپهای این فستیوالم. روزی دو سه ساعت، با جمعی فیلمساز از سراسر دنیا، در اتاق زوم جمع میشویم و میآموزیم.
خستهام.
خیلی خیلی خستهام.
خیلی خیلی خیلی خستهام.
دو مشق پیش رو دارم.
یک سفر به شهری دیگر برای مصاحبه.
یک مصاحبهی دیگر با رییس دانشکدهی دیگری.
هر کدامشان، انرژی میبرد و وقت و توان روحی.آمادگی روانی، تلاش برای آماده ماندن.
این روح من، تجربهی حسی جاری این روزها، شبیه چیست؟
شبیه بال کشیدن مرغک کوچکی برای لانه پیدا کردن.
مرغکی که نمیداند دوست دارد در صحراهای تگزاس خانه بسازد؟ در کنار کوهستان قرار بگیرد؟ یا بین جنگل و کوهستان؟
دوست دارد با کابویها معاشرت کند؟ در ارتباط با مورمنها باشد؟ یا با ماریجواکشهای حرفهای دمخور شود؟
خاک بر سر بزرگسالی.
که باید تصمیم بگیری مدام.
خاک بر سر بزرگسالی.
که باید خودت را جمع و جور بکنی.
خاک بر سر بزرگسالی.
که گریه داری و تنهایی تصمیم میگیری برای تمام بخشهای وجودت. برای کودک بازیگوشت. برای والد درونت که دلش امنیت و پول زیاد میخواهد، برای بالغ درونت که دوست دارد با آدمهای شبیه خودش بچرخد.
آه. ای عشق
ای بزرگسالی جدی
ای زندگی طلایی
به من شجاعت و آرامش ببخش که بتوانم راه درست انتخاب کنم.