
این شما و این بازگشت غرورآفرین دوربین اونوری موبایل.

شب نیمه شد. مشقها انجام شد. رژیم آغاز شد. ماه باریک شد. کوچهها تاریک شد. قلب من دیگر به شوق کسی نزد و در دنیا منم، دو هفته مسوولیت. دو سفر برای دومصاحبهی کاری. یک گونی سناریو که حالا قرار است چه بشود. یک گاری تلاش پیشبینی آینده. فراموش کردن آشپزی، غذای زباله خوری طولانی. باشگاه نرفتن و قرار دادن خویش در حالت آمادهباش!

من سلطان جو دادنم.
به دنیا جو میدهم ببینید چه فیلمی دارم. به خودم جو میدهم ببین تو کی بودی و چی کردی. به آنان که با من مصاحبه میکنند جومیدهم ببینید من که هستم و بازیهایی از این دست.

اشیا از آنچه در آینه میبینید به شما نزدیکتر است. فارغالتحصیلی هم همینطور. پایان فیلم هم همینطور.
در راهرو نشستهام به انتظار بهار.

هاها! نچ. قهوهی صبحم را میخورم. رایان ادیتور در اتاق تدوین است و من، استادم را در راهروها دنبال میکنم و گپ میزنیم و با سوالاتم، محاصرهاش میکنم.

سالگرد آغاز کمپین فیلم است و یک سالی که به ندرت استراحت کردم. سالی که فقط کاشتم.

سالی که درس دادم. لهجهام مرا عقب نگه داشت. کوششام مرا جلو فرستاد.

سالی که فیلم ساختم.

سالی که فقط کاشتم
آنقدر کاشتم
که به گاه برداشت
متحیرم از این همه محصول.
باید درو کنم. شهریار
داسم را بیاور!