
ای کاروان، آهسته رو. یوتای جانم میرود.
بوم، و اینگونه مصاحبهی شغل اکادمیک در یوتا به سر رسید. دقایقی پیش، با پاهای خسته و فک خستهتر برگشتم هتل.
شهر کوچک است. دانشگاه کوچک است. دپارتمان کوچک است. خوشخلف و پرحوصله بودم و با کودکان کوچک کلاس سر و کله زدم. دنیایی متفاوت از فلوریدا. گویی امریکای دیگری است.

صبح با یادداشتهایم رفتم صبحانه و کمی تفکر. کمی تامل. اضطراب زیاد داشتم و احساس عدم تسلط. گویی قرار است برای ریاست جمهوری صحبت کنم. وقتی کمیته را دیدم، بهتر شدم. کلی خندیدیم و با سبکی گذشت با حجم بالایی مشکل تکنیکال!

وقتهایی که دنیا به تنگ میآید، من در مراجعهام با خویش.

روایت اول: سرزمین غریب
هرقدر هم توانا، دانا، منعطف، هوشمند، بلاسوخته و واویلا باشید، ته ته تهش، شمایید و احساس غربت. احساس غربت، یعنی، حضور در جایی که هیچ آشناییای ندارید، هیچ کسی را نمیشناسید، هیچ خیابان، منظره و تابلویی را ندیدهاید و شمایید و یک جهان جدید. در این جهان جدید، شمایید و طیف گستردهای از چیزهای نو. چیزهای خیلی رندوم و نو.

روایت دوم: سرزمین آشنا
در شهر خود که آشنایید هم جهان چنگی به دل نمیزند. فرش قرمزی برایتان پهن نیست و زندگی عاشقانهی رویاییای ندارید. اما با این بدبختی/خوشبختی، خوگرفتهاید. میشناسیدش. پیچ و خماش را بلدید، پس سورپرایزتان نمیکند.

روایت سوم:حال برانگیخته
محرکهای بیرونی، مثل استرس، ددلاین، ترس از اتفاق/ارتفاع/انقلاب، شوق تغییر/تثبیت/تکثیر با شماست.
هر کدام برای برانگیخته شدن احوالاتتان کافی است. حال کافی است همه را در یک میکسر بریزید و فهمش کنید. ای حضرت واویلا!

روایت چهارم: جان لت و پار
مسافرید از سرزمین غریب آشنا، به سرزمین غریبه مقصد، به هدف آشنایی جهت کار. احساسات درونتان قل میزند و مسوولیتها یکی پس از دیگری گردن میکشند. میدانید که دنیای پیش رو کلی کار دارید.

روایت پنجم: دماغ کیپ
از دم اقیانوس رسیده با حاشیهی کوههای سنگ قرمز. رطوبت رفته و چشم و دماغش خشک است. با موجودات رندوم معاشرت میکند و با طیف گستردهای از سیستمهای باوری، فرهنگی و نژادی سر و کله میزند. گاه دلش برای جهل قدیمش تنگ میشود و به دمی، شاد است از این تجربهی زیست.

روایت ششم: قصهگو
قصهگو، قصه بگو.
قصهگو، دیگر نگاه نمیکند چه کسی مانده. قصه میگوید که به احترام کلامی که میخواهد جاری شود.