
رسیدهام یک شهر رندوم دیگر کوهستانی. این یکی به دلم نشسته. چون کوههایش سفیدند و قرمز نیستند؟ یا از قبل تصمیم گرفته بودم اینجا را دوست بدارم.
هوا گرم کوهستانی است به رسم آیینی ورود به شهر رندوم، امدم برگر بزنم، گیاهی نداشت. ماهی گرفتم.

منتظر غذام و آفر شغلیای که دیشب شنیدم را گوشهی لپم دارم. امیدوارم زمین و زمان و کهکشانها چنان کش بدهند که با یک هماهنگی زیبا، بتوانم بهترین تصمیم را بگیرم. رییس دانشگاه یوتا، دیروز قرارداد را برایم فرستاد. منی که مسافر این شهر هستم. که شهر محبوبم است.
از تگزاس بیخبریم و دلمان ضعف میرود برای سیبزمینی و ساندویچ. بیا دیگه.
انقدر خستهام. این نهمین پروازم در بیست روز گذشته است. این که غر بزنم به معنای نارضایتی از شرایط نیست، بدن است دیگر. از مچاله نشستن خسته میشود، از اضطراب قدمهای بلند و هزار راه تاریک.

این یوتاست.

این کلورادو. ما کلورادو میخواهیم.

کلورادو لیبرال است. گرافیتی دارد. آدمها شبیه من هستند.

کلورادو قشنگ است. هوا شبیه همدان است.

معماریش را دوست دارم.

ملاقاتشان میکنم. خوشاخلاق، شبیه، لیبرال، معتقد به برابری هستند.

من در ذهنم نقشه میکشم که کی و چگونه جواب بدهند که همه چیز سر جایش باشد.

من دیگر دل نمیترسانم. به جایش آنچه میخواهم آرزو میکنم!