
به خودم گفتم، زن به خودت بیا! این همه دویدی این مدت، قرار بگیر و برو بشین در سایهی عمر، نفس بکش، جانانه.
جان جان جانانه!

در این ایام فرار از نشستن و قرار به گاه بازگشت، گوجه فرنگیها جوانه زدند و قد کشیدند. این دانهها را به گاه اقدام برای جاب یافتن کاشتم و در میان این آشفتگی، هر روز صبح، سر زدم، نازشان کردم، آبشان دادم.

از تمام پیازچهها، انقدرشان گرفت. اولین تلاشم است و مهربان باشیم با شانس اول کاشت و برداشت.

تامام این گلدانها آفتابگردانند. دورشان بگردم که انقدر قشنگند.

این هم از ضیافت کوچک من برای آغاز زیستن. ترم یکی مانده به آخرم تامام شد. برای تابستان، پایاننامه در پیش دارم و یک واحد عمومی و خروجی گرفتن از فیلم.

الان هم، پناه گرفتهام، در گوشهی امن حیاطم. پنجشنبه مجدد مسافرم.
منتظر پاسخ بازیگرانم برای هماهنگی فیلمبرداری سکانس جامانده هستم.
سه ماه تابستان پیش رو دارم. جمعبندی زندگی دانشجویی، دفاع، جمعبندی فیلم تا جایی که میشود.
رد کردن وسایلی که نمیخواهم. آدمهایی که نمیخواهم و باز کردن فصل نویی از زندگی.

این هم جملهای حکیمانه برای شما و بغل دستیتان. ممنونم از کامنتهایتان و این که نوشتید در سرتان چه میگذرد. ممنونم که با مهربانید با کلامتان و به واسطهی این مهربانی، دنیا قشنگتر است.

دقت کنید تعداد عکسهای قصهها زیاد شده چون گوشیام دوربیندار شد!
خلاصه کلام،
گلها را آب دادم و میرم با خودم خلوت کنم.
تو هم مسوول گلت هستی، یادت نرود