
از صبح، اتاق تدوینیم. من و رایان. پنج تا هارد درایو، ۱۴ ترابایتی. میدانی شهریار؟ یعنی چقدر فیلم گرفتیم ریختیم توی قوطی؟
من فکر میکردم ۲۹ روز فیلمبرداری کردیم، تا کاشف عمل آمد، روز بیست و سوم نیست.
با دست یخ، دل آشوب، ایمیلهای تابستان گذشته را بیل زدم. نگران از این که یک روز کامل فیلمبرداری گم شده باشد.
۲۳ عدد اول است. عدد شانس من.
در میانهی جستجو برای فولدر گمشده، رسیدیم به ایمیل دستیارم، که اعلام کرده بود فیلمبرداری نداریم. یادم نیست چه شده بود و گرفتار چه شدیم، ولی کار تعطیل شده بود، آما، کالشیتاش موجود بود و خانوم کارگردان قرار گرفت.
الان مثل طبقات آسانسور، که در بعضی هتلها، طبقه سیزدهم ندارد، فیلم من روز بیست وسوم ندارد.
با تدوینگرم حرف زدم در ازای نیمی از دستمزد هفتگیام از فروشندگی، هفتهای هشت سکانس تدوین کند، علاوه بر کارهای کنونیاش. نه او پول حق زحمتش را میگیرد در دنیا، نه من. فعلن که الماس فیلم در مرحلهی تراش خوردن است، گریزی نیست، به جز، کوشش به وقت جیب خالی و پز عالی.
دیروز، غرآلود بودم، خاک بر سر امریکا. امریکا، امریکا، مرگبه نیرنگ تو. من وقتی رسیدم یک بچه فیلم کوتاه ساز بودم که فکر میکردم دنیا مشتاق است مرا کشف کند و با چهار تا ایمیل مسایلم حل میشود. الان یک فیلمساز سرد و گرم چشیدهام، با پنج تا هارد درایو، که از تماشای ایدههایی که از عدم آمدند و حالا جلوی چشمم نشستهاند، مغرورترینم. مغرور.

آری. من تصاویر، داستان و روایتی را تدوین میکنم، که سه سال پیش وجود نداشت. متن، بازیگر، فضا، کلام. خارقالعاده است. این که از عدم آفریده شد. این که حالا، موجودیت دارد.

من عاشق سینما هستم. وقتی سر صحنه هستم، احساس خوشبختی میکنم. مهم نیست صحنهی فیلمبرداری فیلم خودم است، فیلم استادم راجع به آدم و حوا در کابینی در دریاچه.

یا فیلم کمپینام، زیر افتاب.

مهم این است، من، شوق و ذوق میکنم. از حضور سر صحنه. دلم پر از خوشبختی میشود.

حتی فکر کردن به فیلمام، (آن بخش شاعرانهاس، که بوی خلاقیت میدهد و عشق نویسنده) سرخوشاممیکند.

خوانندگانی که مدتهاست مرا میخوانند، یادشان هست چه حالی به دل خودشان و خودم شد، تا متن را تامام کنم.
تجربهی نوشتن فیلمنامه بلند نداشتم. انگلیسی، اپیزودیک و حال میگویم درخشان.

آه، شهریار. هر کدام ار این کاراکترها، بخشی از من را که رنج کشید، به تصویر کشیدند.

خشم، ناامیدی، اعتماد چشمبسته، عدم پذیرش بدن.

و شاید، گذار از، آنچه دیدم، آنچه میشد تغییر داد و آنچه زدم زیر فرش، قورت دادم، تف کردم. گذر کردم.

وقتی فکر میکنم، چطور، فیلم، از هیچ به اینجا رسید، حیرت میکنم.
از اینکه، رویاها واقعی میشوند. ولی آدمیزاد فراموشکار است. یادش میرود این لحظه زمانی آرزویش بوده، چقدر دویده تا برسد. چشماش را میدوزد به افقی دورتر و جانش پر میشود از نداشتنها.
اما، من پرم. از داشتن. توانستن. هستن.
من فیلم دارم.
یک فیلم معمولی، نه.
یک فیلم خوب، نه.
این فیلم، شاهکار من است. شاهکار ۳۳ سالگیام.
