
برای بار دوم مینویسم از شب ۶۵۱، از آپارتمان ۱۲۰۷۲ صدای من رو دارید.

قصهی اول شرح هزار و یک دانه اشک بود. نه دلم آمد، نه طاقتم کشید که برایتان بگویمش. ماند در آرشیو و میرویم برای برداشت ۲. تق!

مگه چشم چقدر جای نگهداری اشک دارد؟
مگه اشک چقدر توان قل خوردن در حلقهی چشم را دارد؟

من دنیا دنیا اشک ریختم در این ۳۳ سالگی. ۳۳ سخت.

گوجهفرنگی کاشتم.

ریحان کاشتم.

فیلمی که شروع کردم را تمام کردم.

چهار بار پنجر شدم.

دوازده پرواز سوار شدم به سه نقطهی امریکا سفر کردم.

مصاحبههای کاری زیادی داشتم.

یک عالمه سوشی خوردم.

قویتر شدم.

موها را هایلایت کردم.

تیم تدوین ساختم و به ضرب موز و نهار تریا زنده نگهشان داشتم.

ساعتها تدوین کردم.

برای اعتقاداتم جنگیدم.

دوست ساختم و زیر گرمای و آفتاب تیغ، پوستم سوخت.

یوهال راندم.

وسط خیابانهای فلوریدا، فیلم ساختم.

آپارتمانم را تبدیل کردم به استودیوی فیلمسازی.

و ماشینم را!

در این کافه، فیلم ساختم و بعدتر پیشخدمتی کردم.

خودم و گروهم را از این پمپ بنزین انداختند بیرون!

روز زن را جشن گرفتم.

مشقها نوشتم.

آدمهای زیادی را هماهنگ نگه داشتم.

ماشینم را بردم وسط استودیوی دانشگاه.

در شرایط شخماتیک کارگردانی کردم.

به این مرد علاقمند شدم. کار در نیامد.

فیلم را روی کاغذ تصور کردم و ساختم.

به سرطان فائق آمدم.

اشکها و زارها زدم و تنهاییهای زیادی را بلعیدم.

عاشق نشدم. حتی یک ریزه!

استندآپ کمدی کردم.

و نهایتن، ۳۶۵ روز از این ۳۳ سالگی پر ماجرا را پشت سر گذاشتم.
در این نقطه، بیش از گذشته دنیا و اهلش به تخمدانم هم نیستند.
باور دارم به انسانیت، برابری و احترام.
از دنیا صمیمیت میخواهم، سلامت و آرامش.
برویم به سوی ۳۴ سالگی!
