بعد از هزار و شونصد ماه، امروز صبح که بیدار شدم، نه چشمانتشار ایمیلی بودم، نه اضطرابش را داشتم.
مرحلهی سختی را سیو گرفتهام. به همین مناسبت دیشب تا ۲ صبح بیدار ماندم. همینجوری. به بابا زنگ زدم و صداگذار فیلمام. عود روشن کردم. به خودم گفتم امشو، شبی است که باید جشن بگیری. میدونی چرا؟ چون دوباره مسایل زندگی دنبالت میکنند و درگیرشان میشوی. تو را میکشند توی بازی. هزار تا چیز غیر قابل پیشبینی هست، که نمیدانی چه کارشان بکنی، زندگی تو را دوباره و صد باره و هزار باره متحیر خواهد کرد.

کیفهای جدید میخری. کیفها دنیا را با تو خواهند دید.

میدانی خوانندهی نازنین، که هر دم خودمان میزنیم کانال مطلوبمان و روایتی از جهان برای خودمان پخش میکنیم.

این که چقدر خوشبخت، بدبخت، خوششانس یا بدبیار هستیم.

خودمان گل نرم زندگی را ورز میدهیم و تصمیم میگیریم چه چیزی برایمان بهتر است.

وقتی مدام ناخودآگاهمان را با پیامهای مشخصی پر کردهایم، وقتی زندگی ما را به مسیری دیگری میکشد، یا مقاومت میکنیم، یا ناخودآگاهانه لگدپرانی میکنیم.

در کوچه باد میآید و قطرات باران، رهبری باد را دنبال میکنند.

سالها پیش، همخانهام امینه بود. روزی از روزهای اول قرنطینه، از سر کار برگشت و شروع کرد به نالهی دل. وقتی غر میزد، دلت از اندوه سیاه میشد. گفتمش این همه چیز قشنگ داری بهشان فکر کن. به قول همدانیها چشمانش را بست و دهانش را باز کرد اگه من مثل تو بدبخت نیستم، به این معنی نیست خوشبختم.

سوخت، جانم سوخت. من فقط کلام مهربانم را برایش جاری کرده بودم.

این است حکمت من به تو. از ملاقات این همه آدم رندوم.
آدمهای منفی، دوری کن.
عضو دوری از خانواده داریم با سیاهترین قلبها، تیزترین زبانها.
در زندگی چند باری مرا جزانده است. دیروز، پای تلفن بهش گفتم کارم را گرفتم جایی که میخواهم. برخلاف کار قبلی که حرف مفت بارم کرد که داری میروی روستا زندگی کنی و شیر بدوشی، سکوتی کرد. گشت بگردد نقطهی آشیل کار را بیابد. گفت حالا دبه نکنند، ازت پسش بگیرند. آمپرم نچسبید. ولی حقیقتن انم آمد!
دفعهی قبل وقتی سر کار قبلی و روستا بهم تیکه انداخت، جاخالی دادم.
این بار چون مضطربم کرد، فریز شدم و کتک خوردم.
آدمهای تخمی همینند جانا. کارشان همین است. حسدورزی از این که تو با خودت حال میکنی اصلن!

نهایتن حوالات به جهنم و تخمدان همهمان و تخمهایتان!
مقصودم چیز دیگری است.

آدمها، حتی خودمان و افکارمان کنترلی روی نحوهی رفتارمان نداریم، مگر خودمان اجازه بدهیم.
ما چیزی را باور میکنیم و با افکار و پیامهایی که در زندگی به کالبد هویتیمان تزریق کردهایم.

چقدر قشنگ شد قصهی امشو.
شاید چون به خودم اجازه دادم آرام بگیرم.

عرضم به خدمتتان. عشق میکنم کامنتهایتان را میخوانم. انگاری از بالای اقیانوسها وکوهها دستهایمان به هم رسیده.

دیشب اجرای این دو بازیگرم را دیدم. معمولی. مهم حمایت است. از آنان که خالصانه تلاش میکنند.

حالا، باید بروم تکلیف ماشینم را روشن کنم. سه بار باطری خالی کرد در این دو روز.
عرضم همین است که زندگی در جریان است. چه وسواس بگیریم و خون به جگر خودمان بکنیم، چه فقط با موج برویم.
یحتمل با قصهی دومی امشو برمیگردم.
نفس عمیقی بکشید، آنچه سنگینتان کرده را لحظهای زمین بگذارید و نفسی مجدد.
زندگی میتواند همینقدر سبکبال باشد. ماچ.