
هیچی بهتر از سورپرایز، بوسهی ناگهانی، لیوان آب خنک، قهوه با طعم کارامل و تولد نیست.
سالها زور زدم. که آن طور که میخواهم مرا دوست بدارند. آموختم خودم باید به وجودم عشق بورزم و آنگاه، از جهان بینیازم.

کی و کجا و چگونه اسباب شادی ما به راه میشود؟

امسال، بعد از شش سال تولد گرفتن در امریکا، ایامام بدون ضرب و زور و اولویه پختن و شمردن مهمان و هماهنگی گذشت.

راستش، خیلی چیزها را کنار گذاشتم. نه فقط طلب کردن مهر آدمیزاد، بلکه اهمیت دادن به حرف ملت، سخن دیگران و آنچه ممکن است فکر کنند وقتی تور عروس به سر میزنی دم رستوران.

الان دیگر نه تولدهاست، نه تور عروسی.
دم دانشکده نشستهام و خلقم تنگ است. دیشب بد خوابیدم. تا صبح خوابهای چپرچلاق دیدم. کابوس پشت کابوس.

میتوانم حدس بزنم، که هیچ چیز، مثل آشفتگی فضا، بینظمی و بیانضباطی، ومعاشرت با ملت رندوم، اعصابم را تحریک نمیکند.

در چند روز گذشته، عروسی و تولد و طبل بیعاری پیشه کردم.

الان که به قول معروف، صبح دولتم دمیده و خودم را رساندهام با مسوولیتهای انسانی، با خواب سبک و آشفته، خلقم تنگ است. دوست دارم کجا باشم و فلان حتی از خاطرم نمیگذرد.
میدانم تغییر گندهای روبروی من است.
سفری، دور. هجرتی دگر. از این جا به قلب کوهستان.

برای من، زن آلفا، که متاخرترین دستاوردش، تعویض باطری ماشینش بوده، این هجرت ترسناک نیست. ولی، کار زیاد دارد.

نمیدانم. شاید خلقم هم تنگ نیست. یک روز معمولی را سپری میکنم.

ما بلد هستیم روزهای معمولی داشته باشیم؟ روزهایی که همه چیز معمولیاند.
دایی تعریف میکند، من بچه بودم ازم میپرسند، حالت چطوره، جواب دادهام مساوی. حال من مساوی است. نه خوب نه بد.
امروز هم مساویام.
احتیاج به روز خانهنشینی، بازی با وسایل، دور ریختن دارم.
احتیاج به سبک شدن دارم. سبکبالی از این آشفته حالی.
شهریار
دیروز خیلی بهت فکر کردم.
حالم دگرگون است.
فکر کردم به ملاقاتت.