
انقدر غر و عر زدم این یک سال به جان عزیز شما، گوش غایب شهریار و دل کوچک خودم. امروز، به مناسبت ۳۴ سالگی رفتم دیزنی. جای رفقا خالی و کاش دوباره پنج ساله بودم.

روزی پر از شگفتی بصری و تخیل و شادمانی.

آما، بدان و آگاه باش که نه مثل فیلمهای هالیوودی، نه مثل سریالهای ماه رمضانی نبود احوالاتم که به بشکن زدنی، والد مضطرب وسواسی درونم از خر شیطان پیاده شود و بگذارد کودک سرکش عشق کند، خیر!
دوست نزدیکم که قرار بود با من بیاید، خبر تصادف و کمای خواهرزادهاش را شنیده بود و نیامد. دایی هم ۳-۴ زودتر به من نمیرسید.
ماندم، خودم، دیزنی، وسواس ایمیل چککردن، اضطراب دوشنبهی پیش رو و فکر خیال!
بخواهم تامام کش و قوسهایم را بگویم، وقت برنامه تامام خواهد شد.
بخوانید و بدانید که بهترین تولدها، به بازی میگذرد. نه اولویه پختن و فینگرفود درست کردن واسه شام تولد!

خانم شسلی خانم. به ۳۴ خوش اومدی فسقلی!
