اتاق تدوینم ننه. با سکانسی دیگر از فیلم. اپیزود میا.
فکر میکنم به آینده، شفافترین است ذهن و ذهنیتم.
هدف، روشن است. خلق.
خلق خویش و بازخلق هنر.
ارزشهایم مشخصند.
برابری، برادری، احترام.
فکرهایم، منظمترند. میدانم که برای رسیدن به قله، هزار راه است.
بیا برایت یک قصه بگویم.
اگر قصهی ناگفتهای مانده باشد. قصهای که راجع به چیزی باشد به جز خواب، عشق، رویا، هدف، هجرت، طلوع، غروب، سینما، گیاه، زمین، جاده، عقاب، قهوه، لبخند، بوسه.
قصهای که قهرمانش، شهرزاد، شهریار، شری و شسلی نباشد.
قصهای که در آن قوی بودن ارزش نباشد.
گاه فکر میکنم که من قرقرهی اموری هستم، تکراری. مثل قرقرهی همین کلام.
فکر میکنم دنیا را فهم جدید کردم.
آدمها، کالبدیاند، خمیری. به جبر جغرافیا بدنیا میآیند، اسم و ملیت میگیرند. باقیاش قابل تغییر است.
آدمها، سوراخها و کجیهایشان را زیست میکنند. به دیگران میافکنند و بازتابش را مجددن تحویل میدهند.
برای تغییر، مهمترین، استمرار است.
آدمها، محتاجند به تکرار آنچه برایشان امنیتبخش است.
زیست دو سوی شخصیت، زنانگی و مردانگی، برای هر دوجنس، گریزناپذیر است.
تولیدمثل، مراقبت، دلربایی، بخشی در ژنتیک دیکته شده و رفتارش، در جامعه.
آدمها، فکر میکنند منحصر به فرد هستند. خودشان، رفتارشان، نیازهایشان.
تا لحظهی آگاهی و آگاهانه عمل کردن، همه چیز روی آتوپایلت دیکته شده است.
من شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم میسازم، عکس میگیرم و هزار و یک شب روایت میکنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محلهی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.