
مگه جز اینه که با یه لا کفن، چالمون میکنن؟ مگه جز اینه که دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ.

باز این چه شورش است؟ که بیایی باکس کنی ببندی، چهار تا وسیله را که نه این دنیا را جواب است و نه آخرت را.

چیه این آدمیزاد؟ دل میبنده به کاغذ و چوب و سرامیک و پارچه؟ که چی؟ که چی هویتی به ما بدهند؟

در آشوب مطلق است، اسباب و جابجایی و هجرت اصغرم. یک هفتهی دیگر با ده دوازده تا کارتن، یک تلویزیون، یک گرامافون، میروم به سمت سرنوشتم.

اتاقم را تخلیه کردم. اتاقی که سه سال در آن نوشتم، فکر کردم، وسواس گرفتم، گریهها و ذوق ها کردم.

اتاقی که صدای دانشجویان اهل علف و بنگ همسایه همیشه شنیده میشد، دیوارهایش نازک بود، حیاطش زیبا بود.

من در این خانه، یاد گرفتم مستقلترین بشوم، از خودم مراقبت کنم و تنها باری که فکر تمام کردن زندگیام برای لحظاتی از سرم گذشت، سهشنبه روزی، ساعت ۳ تا ۵:۳۵ فکر کردم نبودنم بهتر از بودنم است.
حالا دارم میروم. از صبح گریه دارم.
گریه اول: منگنه
من، در این سالها، ریز ریز، مثل مورچه، وسیله جمع کردم. منگنه، دوچرخه، پیازخوردکن و هارد خریدم. الان هنگامهی دل کندن است. امروز برای دستگاه منگنهیهفت دلاریم گریه کردم. شاید چون نمیتوانم یا نمیخواهم برای آدمها گریه کنم، برای منگنه و میخ گریه میکنم.
گریه دوم:
من، راه پیچیده و پر سختیای را طی کردم، که الان همینجا، لب این بار نشسته باشم و اشکهایم را با برگر و نوشابا تخت زده باشم. گریه میکنم از خستگیهایم.
قصهی ناتامام.