
این قافلهی عمر عجب میگذرد.(با صدای معین فرض بفرمایید)
هنگامهی بخشیدن گلهاست و قلبم لت و پار.

عکس فرستادم برای دوستم. دانه دانه. کدام را مادری خواهی کرد؟

گل ارکیدهام که دو بار گل داد.

گلهایی که برای آشتیکنون برایم آوردند.

بامبوی پیرم که لبهی گلدانش هم لبپر شد.

چیدمشان پشت ماشینم، عقاب.

و تحویلشان دادم به مادر بعدی. قلبم کمی رقیق است. دو هفته مانده تا رفتن، ولی من سانتیمانتال باید هر روز تکهای را ببخشم برود.

دوچرخهام را لیست کردم و منتظر مشتریام.

ویکند، با پیرهن خانگیام رفتم ادیت. روزهای رندومی را زیست میکنم.

روزهایی که نیمی جشن گرفتن است با دوستان.

نیمی دیگر مسوولیتهایم.

تلاشم برای سالم ماندن و غرق نشدن در بازیهای فکری و شوگر زدن.

اتاقم مدام آشفته میشود. گوشهای را بیرون میریزم. جمع نمیکنم.

باید شروع کنم به باکس کردن.

فرق این بار بستن، با مهاجرت این است، که وقت بیرون آمدن از خانه، مفهوم و مامن خانه جا ماند. خانهی مادری و پدریم سر جایش هست. کتابخانه و یادگارهایم ماندند. الان باید یا ببرم، یا ببخشم، یا دور بریزم.

تهش که با یک لا کفن چالمان میکنند. چیه این آدمیزاد؟ میچسبه به چهار تا تیر تخته. بده بره زن!

بندهی عادتیم. عادت خوابیدن روی شانهی راست، قورت دادن قهوه بیصدا، گریهی قبل پریود، حمامهای سریع و نگرانیهای تکرار شونده.

امروز چیز جدید امتحان کردم. مدیتیشن ده دقیقهای برای آموزش دادن «گیتکیپر» یا «نگهدارندهی در» برای جلوگیری از ورود و سرریز افکار و حفظ تمرکز. ببینیم چطور مفیدتر خواهیم بود.

زیست آشفتهام را سامان میدهم با چند جعبه و همین قصه نوشتنها و یادمانها.

خانهی بعدیم کوچکتر است. حیاط و بالکن ندارد. انباری ندارد. باید بفشارم وسایلم را که بتوانم جا شوم.

پوسترها، بساط کلاژ، رنگها، قلمموها.

چیزهایی که ارزش بردن ندارند. فقط وزناند و وزنه. مثل دمبلها، خاطر آنان که فکر میکردم شهریار قلبم هستند، تعلق خاطر آنانکه فکر میکردم دوست هستند و لیست اعظم دلشکستگیها، پاشیدگیها و قلب فشردگیها.

چیزهایی که نه سالماند، نه خراب. هستند و بودند. مثل یک آینه، زیرلپتاپی و مداد نوکیای که بدنهاش آب شد.

چیزهایی که میآیند و میمانند، کتابها، دستآوردها، درسها و نکات کنکوری.

چیزهایی که تهیه شدند برای زیست پیش رو. کاپشنها، کتها، پالتوها، لباسهای رسمی. کمد لباسی که از شلوارکهای جین و تاپهای مشکی بندی، شیفت میکند به کاپشن اسکی، شلوار رسمی مشکی و کفش پاشنه بلند.

چیزهایی که بخشیدن میشوند. هدایایی که شبیه من نیستند، لیوانهای بلوری که برای فیلم خریدیم.

چیزهایی که همیشه بال میزنند و میرسند. پرندههای کوچک خوشبختی.

کارهایی که باید انجام شوند و وقت باید بگذارم.

اجناسی که فروختم و بیست دلاریهای رندوم.

گلدانی که میآید.

بادکنک سی و چهار سالگی که قول داده همه چیز به آسانی اتفاق بیفتد.

انبوه لباسی که از این ور به آن ور حواله داده میشود.

جورابهایی که هر کدام پوشیده میشوند و با ما نمیآیند. شهریار، دلبری دیده بودی برای جورابهایش هم نقشه بکشد؟

برای هر تکهی این زندگی که با عرق جبین خریده تصمیم بگیرد؟

شاید روزگارانی که معروف و میلیونر و استار شدم، حیرت کنم که چطور، از جورابهایم نوشتم. ولی میدانم و میخواهم به یاد بسپارم. این غرور استقلال مالی را. این چهار تا مال دنیا که با پول خویش در این سرزمین پنجاه ستارهی گران قیمت بیرحم خریدم.

به خاطر میسپارم. تو را. دلبر قصهگو را. که چطور، در دل عدم اطمینان، لبخند زدی به این زندگی رندوم اتفاقی.

به خاطر میسپارم. سی و چهار سالگی افسانهای را. این اطمینان به مسیر رودخانه را. این خروش را. این اطمینان را. که سر ز آب بالا نگه داشتهام.

به خاطر میسپارم. این تلاش برای بیرون نگه داشتن افکار غیرضروری را.
شهریار.
من شهرزاد شب اول نیستم.

شهرزاد عاشقپیشهای که برای عشق، جان میداد. شهرزادی که فرق مجنون و روانی را نمیفهمید. شهرزادی که برای رسیدن، فکر میکرد تو مقصدی.
یاد گرفتم.
به سر شکستن، قلب پاره پوره و هزار و یک بخشش.
عشق، به جان دادن نیست. به فهم و پذیرش یکدیگر است. فهمیدم خودشیفتهها چطور تور میافکنند برای دیگران. یاد گرفتم مقصد تو نیستی. مسیر است و هر دم و آینه.
حالا، با سر و کلهی تنظیم شده، میروم برای روزی این روز زیبا.