
فارغالتحصیل شدم. ازلحظهی پذیرش تا فارغ شدنش، استرس کشیدم. بله. این اولین و صریحترین کلامهاست.

مو سفید کردم. پیر شدم. فیلم ساختم.

دیروز زدم بیرون. از فلوریدا. در هفتههای گذشته، ساعتها گریه کردم، پنیک زدم، پارتی کردم، پاره شدم، از هیجان، اندوه، وداع، زندگی جدید.

از ۰۷۲ خدافظی کردم. از گوجههایی که جوانه نزدند، از میزصندلی حیاط، که پارتیها کردیم، سیگها زدیم، تراپی کردم، دعوا کردم، پناه بردم. پناه من بود.

بعضیها جا ماندند، شمعها، برخی گلدانها.

اینجا دیگر خانهی من نیست.

خانهی من تمام شد.

خانهی من دگر نیست. کندن از خانهی تهران انقدر سخت نبود. چون خانه ماند. الان بیست روزی خانه ندارم.

یک گلدان بیشتر نیاوردم و ماشین تا کله پر است.

خدافظ ۱۲۰۷۲. خانهی دانشجویی، مینی استودیوی من.

به آجر دل میبندیم و گچ و تخته.

به هر آنچه آشناست و طعم اشنا دارد.

خداحافظ. تابلو، صندلی، پتو. مال دنیا!

هودی میخرم از دانشگاه، با ارم دانشگاه.

دل میبرم، این بار از قفل هارد درایو.

از اتاق تدوین. که روزهای خوب و بد زیادی داشت. اتاق کار زیاد. اتاق کوشش. اتاق مصاحبه کاری و تلاش. اتاقی که فرمهای کارم را داخلش پر کردم همانطور که رایان کات میزد. رایان کات میزد و من پایاننامه ادیت میکردم.

خدافظ اتاق ۱۷۷! اتاق تاریک تمرکز!

خدافظ راهروی استودیو تدوین. من در این راهرو بارها گریه کردم. خدافظ راهروی کوشش و سختگیری.
پشت این در، ایستادم بارها، من در را از آن سمت باز کنم، یا همکارانم برای من.
خدافظ راهروی تجهیزات. چقدر در این راهرو تجهیزات کشیدیم، غذا آوردم، آدم رندوم ملاقات کردم.

خداحافظ پروژهی قشنگم. جوجهی پایاننامه من.

خدافظ راهروی دانشکده! من یک بار در این راهرو، راه رفتم و فکر کردم نبودنم به از بودنم است.

خدافظ غار تاریک تدوین.

خدافظ دانشکده!

خدافظ ساختمان نیکلسون!

من از یاد نمیبرم روز اولی که با ماسک امدم دیدنت.

خدافظ دانشگاه مرکزی فلوریدا!

من فارغالتحصیل شدم. شبیه خودم. با زبان دراز و خایهی زیاد!

من فارغ شدم از دانشآموزی، دانشجویی، محصلی تا ببینیم کی دوباره سرم به سنگ میخورد بروم سراغ دکترا.
