
خودم هم فکر نمیکردم وقتی بزرگ بشم، استاد دانشگاه بشم. حالا این منم، سی و چهار ساله. وسط کلورادو. مدرس سینما.
امروز، روز اولم بود و قدم اول، خالی کردن وسایل ادارهی جدیدم. کتابها، مدادرنگیها و متعلقاتم. چند سال است آفیس نداشتهام و حالا، پرنورترین اتاق ساختمان شد مال من.


کتابخانه را هولهول چیدم. پوسترهایم را به دیوار زدم.

چند بار به شب دل باختهای دادهگر؟ چند بار؟

حیرت کردم وقتی بهترین اتاق دانشکده را دادن. به من و حق انتخابم ارجحیت داشت به بقیه.

چند وقت است من اولویت نداشتم؟ آن هم در دل شهری که ۲۴ ساعت است رسیدهام.

همه چیز اندکی رویاگونه است. نه از فرط خوشبختی لزومن، بلکه ناآشنایی!

من وقتی رسیدم امریکا، چهار سال پیش انقدر ترک نخوردم که امروز.
شاید چون بیشتر میفهمم.

خستهام.