
رسیدم خانهی دوست، دیسی. حالم دگرگون است. کمی هنوز گریه دارم و وقتی یادم میافتد خانه ندارم و خانهام را بستهام به گردهام، گریهام میگیرد.

سعی کردم بیشتر بخوابم و کش و قوس بیایم. حس میکنم تنها موجود سیال کرهی زمینم که چسبیدهامبه تکهای الوار و موج مرا میبرد.

آنچه میبینید دفتر خاطرات من است از ۲۰۱۸ که الان در دل سطل زبالهی منزل اسبقم، دفن شدند. حیرت.
چطور دل کندم؟ هفت صبحی، کلید قفل چمدان حاوی افکارم را از لای زندگی پک شدهام در ماشین یافتم. پانزده دقیقهای ورقشان زدم و ده برگ به یادگار کندم.
از افکار سابقم، ثبت احوال و افکار و روند دل کندم.

از هارد نارنجی که نماد کراش است، دل کندم.
از صندلی کارگردانی اهدایی که نماد ریا است دل کندم.
از تلویزیونهایم دل کندم.
از غروب فلوریدا دل کندم.

از قارچ کوچک سفال دل کندم.

من از یک زندگی دل کندم.

چرا دل کندن از همدان آسانتر بود؟

چرا از خانهی سهروردی راحتتر رفتم تا ۱۲۰۷۲؟

چون آن خانهها، خانه بودند، اینخانهها را من ساختم.

حالا، دوباره لانه میسازم. نترس دادهگر!