
از جا و مکانم چیزی پیدا نیست. میان جنگل، در کابین، میان مشتی نیمهآشنا، نیمه دوست قایم شدهام.
جنگل زیباست و صدای بیواسطهی خالص طبیعت را میشنوم. قبلتر، رفتم روی جادهی نیمه خاکی قدم برداشتم و هیچ نبود، به جز من.
«من»، این منیت غریب، که محور زیست من است و همواره دنبال پیدا کردن رد حضور خودش است.
با جماعتی بیرونم و گشت میزنم که تقریبن نمیشناسمشان. دوست دوست دوستم هستند. نه من مشترکاتی دارم نه تلاشی صورت میگیرد برای فهم، ادراک یا صمیمت.
زیادی لوس شدم این سالها؟ یا چنان خود را در معرض آدمهای منتخب و جامعهی تعریفشده قرار دادم، که حال احساس گمنامی و ندیده شدن میکنم؟
نه ستارهی جمعام، نه خوش سر و زبان، نه میتوانم یا حتی میخواهم ملت را به سیخ بکشم و با فعالیتی جمعی همراه کنم. منی که کارم، هدایت انسانها و ایجاد فضای جمعی است.
منفعلانه به تماشای فهمیده نشدن ایستادهام. کمی خشمگینم از این گمنامی، کمی غمگینم، کمی گمشدهام و احساس عدم تعلق از گوشهایم بیرون میزند. در جهان خویش غرقهام و از تمام عناصر آشنا، فقط دیدن و شنیدن دوست صمیمیام، سرخوشم میکند. کودک درونمبا جهان قهر است.

چیه این آدمیزاد؟
حقیقتن باید مهربانتر از این حرفها باشم با خودم. که چنین شجاعانه، در جامعهی غریب، بیل میزنم و ناباورانه دنبال فهمیده شدنم.