
پنج سالی شد که ساکن استیت همیشه آفتاب، فلوریدا هستم. شاید هم شش. چیزی آن وسط. تنها لباسهای گرمی که داشتم، آنهایی بود که از ایران آوردم. یک پالتوی مشکی و یک کاپشن اسکی. در این سالها، به ندرت در سفرهایم پوشیدمشان و حالا که مسافر و مهاجر استیت کوهستانی کلورادو هستم، مقادیری لباس گرم خریدم.
آدم مینیمالی هستم و در زندگی خیلی اهل خرید و جمع کردن وسیله نبودم. چه از نوجوانی، چه الان. کتابخانهی بزرگی داشتم. لوازم التحریر مفصل با کلی روسری و گوشواره. به آکسسوار معتقدم و باقیش برایم اضافات است. شاید برعکس بقیه.
الان که، دوباره، به تماشای اشیا و متعلقاتم نشستهام، برایم جالب است. تماشای روند «لانهسازی»ام در امریکا. از خریدهای ریز ریز تا صرفهجوییهای مدام.

مقالهای باید بنویسم که تحویلش بیست روز دیگر است. مقادیر زیادی مدارک فرستادن و طرح درس نوشتن. جالبی زندگی این است که متناسب با آن چه پیش میگیریم، رنگ عوض میکند. هر اپیزودی سختیهای خودش را دارد.

ناخنهایم را سفید زده بودم و در این بیست روز، تعداد زیادیشان شکست و شهید شد و فلان. من عاشق رنگهای روشن و مات برای لاک هستم. حالا ببینید چطور امروز با رنگ قرمز بلاسوخته برگردم خانه.

از آنجایی که مجددن مسافر و مهاجرم، شروع مردم به سبک کردن بار و بندیل. علاوه بر آن در هرید مایحتاج غذا هم دقت میکنم چون همه چیز باید تا ۲۰ روز دیگر تامام شود.
من اسراف دوست ندارم. اسراف با سین بود یا صاد؟

آب گلدان را عوض کردم و حسابی حالش جا آمد. بقایای گلهای روز دفاعم است.

بیست روز داریم و مجموع رندومی از کارها، تسکها و پیگیریها.

سه روز پیش رو، مینی پروداکشن دارم. مراسم دوبله و جمعآوری هر آنچه باقی مانده! هه! روزگار بلاسوخته.
در ادامه، بگذارید یک دنده عقب شانزده ساله بگیرم، برگردم به جایی که خودم وبلاگ فسقلیای داشتم و بعدتر نابودش کردم در بیست و دو سالگی.
وبلاگی کوچگ، کمبازدید، برای فرار از فشار کنکور و یک دختر شهرستانی بودن معمولی.

هجده سالهام. تازه وبلاگدار شدهام. در شهوت محبوبیت و شهرت، جزو کامنتگذاران وبلاگ«قصههای عامهپسند» میسوزم و برای ربایش گوی توجه با بچه تهرونیای قرتی که وبلاگهایشان خوشگلتر است، هر هفته خانه هنرمندان میروند و سیگار دود میکنند، رقابت میکنم.
حالا که برمیگردم و آن روزها را فکر میکنم و حس میکنم، قلبم پاره میشود که درگیر توجه چه موجودات رندومی بودم.

چه تلاشهایی برای منحصر به فرد بودن میکردم. عکاسی، مدل شدن، وبلاگ نوشتن. آن روزها، «انتلکت» بودن، رو بورس بود.
چسدود کردن سیگار در کافه، نقل قول از کافکا و رومن گاری. کیلو کیلو کتاب میجویدم.

اولین بوسهی زندگیم طعم چیپس و دلستر میداد. پسر لاغری بود و اولین سیگارم را با او کشیدم.
این عکسها را او از من گرفت. همان روزها که میخواستم خفن و خاص باشم. شهرزادی بودم از رشتهی شهرسازی. صدایم میکردند، با اندکی طعم قلدری، «شرزاد شرساز شرستانی».
الان که بهش فکر میکنم، دوستش نداشتم. ولی لعنت به نیاز انسان برای پذیرفته شدن در جمع، که قیمتت را پایین میآوری که شمرده شوی.

الان، توپ تکانم نمیدهد. به اندازهی آن روزها باربی نیستم و پوستم شفاف نیست.
ولی اطمینان دارم.

دیگر آن بیبی کوچک شکننده نیستم که فکر میکردم آدم بزرگ است.
الان یک آدم مطمئنم به زیستم. بی اندوه و طلب تایید. آگاه به شکنندگی جانم.

دیگر سیگار نمیکشم. برای پسرهای لاغر ساکن پایتخت از عشق دستبند نمیبافم و اشک نمیریزم. برای کول بودن، خودم را به اب و اتش نمیزنم.
الان مهم نیست دنیا میداند من کولام یا نه. خودم راضیام.

دیگر مهم نیست که دلبری باشد یا نه. باید به داثل هم بنشینیم که این همه آدم در دنیا. جای درست و وقت درست هم را ملاقات میکنیم.

دیگر مهم نیست سوژهی عکس دلبر باشیم. خودمان بسایم.

این قصه از جای دیگری آمد و فرود آمد به این نقطه. اینش هم حتی خیلی مهم نیست.
مهمترین این است، که ما، همهی ما، برسیم به صلح. با آنچه نداریم. برسیم به شکرگذاری. با آنچه داریم. برسیم به تعادل. با بود و نبود.
شبیه دعاهای دم افطار شد؟ مهم نیست.
همین است شهریار. همین است زنان و مردان ساکن کاخ و سرسرای همایونی ما. ششصد و هفتاد قصه گفتم برسیم همینجا.
اینجایی که یادمان باشد، نیرویی آن بیرون، ارزشمندی، کافی بودن، خوب بودن، زیبایی و اهمیت ما را دیکته نمیکند.
ماییم و خودمان.
در پایان، بازهم ماچها به این کامنتهای ژیگولتان. عشق میکنم.