
این قهوهی لاتهی ۳ دلاری که از پمپ بنزین سر خیابان خریدم را به سلامتی خوانندگان وبلاگ بالا بردم.
کدام میکروفون به دست، قلم به کاغذ و اهل گفتگویی، از مهر مخاطب دلش پر از عشق نمیشود؟
خلاصه که ماچ به شما. در این اپیزود، بیشتر از چیزی که فکر میکنید، پیامهایتان، نقل قولهایتان و آرزوهایتان، دلشادم میکند باور بفرمایید، چون میشناسید مرا، در تعارف معارف افتضاحم.
دروغ را حداقل میگویم(تقریبن نمیگویم) حتی درپغ ریز، سفید و کمحاشیه. روحم چنان سبک و شفاف است که سیسمونی بچهی تازه متولد.
ولی حقیقت را بگویم؟ چند لغت از حافظهام بیرون کشیدم و قل دادم لای متن. چون دوباره احساس شنیده شدن کردم.
گاه نوشتن، در این وبلاگ، که به یمن اینترنتکُشی صاحبان سیم در ایران، مثل فریاد زدن در قابلمه بود. پژواکش در صورتم میپاشید و لغات کف قابلمه ته میگرفتند.

برویم سراغ انگشتر در انگشت حلقه.

این دو انگشتر استیل را بیشتر از ۶-۷ سال است دارم. فکر کنم چهار تا بودند و دو تایش گم شدند. میدانم با این دو تا ریزه آمدم آمریکا.همیشه در حال گردش بین انگشتانم هستند.
گهگداری، یکیشان فرود میآید روی انگشت حلقهام. مخصوصن وقتی مغازهام و میدانم هیچ جوره نمیخواهم کسی چیزی بهم بگوید.
شاید این تفاوتی است که با برخی از زنان دارم. این که بندهی توجهات ریز مردان نیستم و ترجیح میدهم که توجهاتی که نمیخواهم را به بهانهی بند حلقه در نطفه خفه کنم.
حیف که گوشی موبایلم دیگر آن طرفی عکس نمیگیرد و اکتفا میکنم به عکسهای سلفی و قدیمی گوشی.

مثل یک بچهی کوچک که شب خانهی عمویش مانده، دلتنگ اتاقم هستم. اتاق قشنگ و امنم. این آدمیزاد به چه چیزهایی دل میبندد. دیوار؟ پنجره؟ گلدان؟ ۸ ساعت دیگر از شیفتم مانده، یک شب خوابیدن در این آپارتمان و چند ساعت رانندگی، تا خانه.
بچه بودم کتابی داشتم که در آن هدی، میرفت از خانهاش بیرون که ادب بیاموزد. وقتی فهمید باید باادب شود، مدام میگفت، دور از خانه چه سخت است، آدم خیلی بدبخت است.
خانه، جایی که مادر و پدرم و برادرم هستند، گلدوزیها، آلبومهایمان، گلدانها، بشقابها به دیوار، خیلی دور است.

پنجرهی اتاق سابقم. حالا خانه اینجاست.

خانه. خانهی من. منی که کوچک بودم، خانهی بعدیام، خانهی شوهر بود با سرویس چینی مادربزرگم.
شوهر نکردم. سرویس چینی در جعبه ماند. الان با نصب پوسترها، پرورش گلها و تغییر آدرس در گوگل مپ خانه ساختم.
هوم. چطور؟ چطور؟ چطور؟
چطور باور میکنیم؟ حقایق نو را؟

من دل باختم به آسمان طلایی.