
دومین روز زندگی در یک شهر جدید. منتظر آماده شدن خانهام هستم و هجده روزی را قرار است در متل و خانههای کوتاه مدت بگذرانم. تصمیم خودم بود که برای اجاره کردن واحد مورد نظرم، که خانهی ژیگول نقلی قشنگی است، طاقت بیاورم وصبر کنم.

این ساختمان محل زندگی بعدی من است. در مرکز شهر پابلو.

زندگی، شکل جدیدی از زیست را نشانم داده که برای من مهاجر چهار ساله، حیرتآور بود.
من از ایالت همیشه آفتاب، با مردمان «خارجی نپذیر»، نژادپرست و زبان قاصر است از توضیح آمدم.
هجرت از فلوریدا به کلورادو، کمرشکن بود. من از ایران آمدم خارج، انقدر شوکه نشدم.
ملت کول، هیپی، سرخوش، معاشرتی و پذیرا.
یا رب، هنوز امریکاییم؟
اینجا، این شهر کوهستانی، آمریکایی است که آرزو میکردم.
روز اول، میتینگ عمومی کالج علوم انسانی بود و تیپ و رخ آدمها، بیشتر شبیه کنسرت راک بود. تتوهای سرتاسری، دستمال سر و لباسهای راحت و رنگی.
برای من که از دل جامعهی اکادمیک اتوکشیدهای مثل دانشگاه مرکزی فلوریدا میآیم، شوکه کننده بود. مگه داریم؟
کافهای که دیروز رفتم، به دوچرخهسواران، ۱۰٪ تخفیف میدهد، سوپرمارکت بزرگ محل، پلاستیک خرید نمیدهد و من هنوز دارم دنده کلاچ تنظیم میکنم.
در این اپیزود، که قهرمان فصه خودم هستم، معنا میابم و میسازم که بتوانم به شهر و آدمهایش متصل شوم.