در مرخصی اجباری به سر میبرم و اخلاقم فاطمهی زهرایی است.
امر قرتی و لاکچریای است اگر بگویم محکومم به وقت سوزاندن در کلورادو؟ لابد آنانکه در تب هجرت و ویزا میسوزند، فحش بارم میکنند. حتی ورژن تازه مهاجرم که منتظر ویزایش بود.
آدمی است دیگر. هر مرحله نیازهای نو دارد. پنجشنبه میروم سر زندگیم. دنبال مبل و تخت و تلویزیونم.

در مغازههای رندوم میگردم، سفتی و استحکامشان را چک میکنم و مغازه بعدی. این وسط رفتم دشک فروشی و پسر بلوند خوش سر و زبانی شروع کرد به ملیحه شدن که چی میخواین و فلان. اینجا، شاید هم در ایران، سایز تخت را کینک، کویین، فول و تویین میگویند. گفت چه میخواهی؟ جواب دادم کویین برای کویین. خودش و همکارش ترکیدند و من هم زدم به مسخره که عجب یکشنبه بیمزهای! شوخی به این بیمزهای جاش همینجاست!

قابلمه، تخته، قاشق چنگال و اسباب حامام نگاه کردم.

گران است زندگی در این خرابشده.

شوهرم که نکردیم برود سر جاهازمان، تابه تک، فقط ۲۰ دلار، قبل مالیات.

تیلیوزون.

تخت.
اقای دشکفروش بلوند، کارتش را داد و گفت کار داشتی بگو. چنان دلم چسیده، که اگر عزت نفس نداشتم و هدفی پیش رو، زنگ میزدم، عشوه کلفتی میآمدم به نظرتون بهترین برگر شهر کجاست!

فعلن که تنها نشستهایم در این بار-که بعدتر محلهای همین خواهد بود-در انتظار برگر.
امروز در خانهی موقتم، که یک اتاقش مال من است، پسرجوانی با موی نیمه هویجی و سبیل مختصر در را باز کرد. یک هفته گذشته، تنها مستاجر این منزل سه خوابه بودم. مثل شیر خفته پریدم جلو، شما؟ جیمز. منم شریام. تا کی هستی، فعلن هست. اه!
گفتم پنجشنبه میروم.
اوف. با پشت دست دهان هر کسی خواهم زد که بگوید« میخوام برم یه جا هیچکی منونشناسه» غلط اضافه نکنین. پاره میشین. منم که ته تخس و بچه پررو و آلفام، پاره شدم.

منتظر شامام هستم. ساعت ۷:۴۴ عصر و آسمون نیست آلوده. سفید مثل فالوده.
یک نفر چند روز پیش کامنت گذاشت، از همدان. اصالتت را گم نکنی. هیچ کجا همدان نمیشود. من همیشه گفتهام بچهی جوادیه همدانم. به انگلیسی زبانها گفتهام، شهر کوچک کوهستانی در غرب ایران که ۲۵۰۰ ساله است.
میدانی چی از اصالت مهمتر است؟ انسانیت!

خلاصه که به قول لوتیهای قدیم، ته پیاله را دیدم. حالا منم و یک برگر دست نخورده و خانهای که در آن تنها نیستم و مرخصی اجباری و خط چشم آبی و مقاومت.