
خیلی منتظر این ایمیل و امنیت وضعیت اقامتیام بودم و حالا که دریافتش کردم، مثل همیشه بیحس شدهام.

رفتم دم پارک شهر راه رفتم. یک موز خوردم. مردان کلفباز را نگاه کردم و تا تاریکی صبر کردم.
دو شب در این خانه موقتی دارم و بعد میرم خانهی خودم. گیاه بامبویم در مسیر مرد. امروز زوالش را تماشا کردم.
بعد از ۴ سال و نیم، کشتمش. کاش میگذاشتمش بماند. دلبستگی اجازهام نداد. حداقل آمد تا لب پنجرهی اتاق کارم را دید.
امروز، که مرگ گل را دیدم، به خودم گفتم شهرزاد. با خودت مهربانی کن. گل، که روح ندارد، از فشار پژمرده شد. وای به حال تو که انسانی و شکننده.
گل بیچاره، از ماشینسواری طولانی، چسب خفت دورش، تفاوت آب و هوا جان داد و من، انتظار دارم، همین امروز، روتینم را ساخته باشم.
آهسته رو
کارام جانم میرود.