
رسیدم خانهی واقعی. همه چیزش بهتراز تصور من است، به جز ویوی پنجره. بد تو پرم خورد.

از خانهی موقت موو کردم.

دنبال گوشوارهی مرواریدم گشتم.

از میگرن به گا رفتم.

درس دادم آن وسط.
خانه تحویل گرفتم. وسایل زندگیم را خالی کردم. با خانم مسوول تحویل خانه کلنجار رفتم سر نمای پنجره. بعدش بهش گفتم دیدی در فیلمها یک مرد خوشتیپ میآید کمکت برای اسبابکشی؟ کو؟ خندیدیم.
مرد جوان همسایه که از قضا خوشتیپ است، برایم چند باکس آورد بالا. خانم مسوول تحویل خانه با ما چشم تو چشم شد و هر دو خنده قورت دادیم.
کمی بعد تحویل دشک داشتیم. وسایل آشپزخانه را چیدم.
برگشتم دانشگاه و باز هم درس دادم.

جلسهی ایدهپردازی سه ساعته چرخاندم. با اهل دپارتمان شام و پیادهروی.
حالا، شهادتم.
غرآلود و از نمای خانه و این که هیچ در این خانه موجود نیست و این ترسناک است.
دم. بازدم.
ای لعنت بهش.
دم بازدم.
من میتونم.
دم بازدم.
من قویام. نترس.