
وسط همه چیزم. وسط انضباط. وسط نصب. وسط رسیدن. وسط نشستن. پشت به پشت دور ورم اتفاق میافتد و دارم پا به پایش میروم.

این کامنت را روی یکی از قصههای شب قبل که عکسی از پاهایم در آن میانهبود دریافت کردم.
به سبک فرهنگ ایرانی و سابقهی درگیریهای خیابانیام بود و اندازهی دههی بیست زندگیام، بیاعصاب بودم، چک میزدم. همانطور که در صورت مرد رندومی که سر خیابان ایرانشهر برایم «جون» گفت چک افسری زدم. همانطور که در گوش منتقد سینمای مطرح ایران وسط مهمانی چک زدم، وقتی با شهوت به باسنم دست زد. جلوی رفقایش و شاگردانش. همانطور که بارها با تخته شاسی ملت را در کوچه در راه برگشت دانشگاه زدم، چون بهم دست میزدند یا گه اضافه میخوردن.
به سبک فرهنگ غربی، باس بگم، من اجازه نمیدهم کسی هویت من را تقلیل بدهد به جسمانیت و با نکاه جنسیتزده، ابراز بدنی مرا بسنجد که گویی بیننده و محور جهان است و ما برای خوشایندش، ساق پا بیرون ریختیم.
فرهنگ غرب، برخلاف تصویر لجنمال صدا و سیمای فریبکار و دستگاه تبلیغاتی وطنی، مورج بیبند و باری و جنسیتزدگی نیست. در فضای کار، چنین حرفی زده شود، همین فرمان، اخراج.

خلاص کلام، بسنجید، بعد حرف بزنید.