
شما از کدوم بچهها بودین؟ از اونایی که تهدیگ سیبزمینی رو اول غذا میخوردن؟ یا اونایی که زیر پلو قایمش میکردن واسه آخر غذا؟
راستش میشه از همین یه بیانیه فلسفی ساخت که، اهم اهم. بله. آنان که ولع و طمع را زمین میزنند و کنترل نفس دارند یا دیگرانی که آزاداندیشانه و سرخوشانه، لذت ناب لحظه را ارجحیت میدهند؟
به ابلفرض که میشه از همین کتاب نوشت، با زیرمتن، کی تهدیگ مرا برداشت.
من عاشق جادوی سینمام.
فارغ از خلقاش، لذت نشستن در سالن تاریک را با دنیا عوض نمیکنم. سینما پناه من بود و هست و حال که در این سرزمین کوهستانی، لانه میسازم، پناهترین است.
در سالن سینمای شهر کلوردا اسپرینگز، ۴۵ دقیقهای محل زندگیم هستم. امروز، به یمن وقت سرویس مزدا، (به نام نامی مزدا)، از اینجا سر درآوردم. اوستای تعمیرکار مزدا فرمودند سه چهار ساعتی معطلی و من دانشمند، نزدیکترین سینما که به مناسبت سهشنبه، بلیط نصف قیمت را داشت نشانه گرفتم و یک ساعت دیگر «اپنهایمر» را روی پرده میبینم.
حرکتهای اینجوری در زندگیام، خیلی هیجانزدهام میکند. مراتب شادمانی کودک، بالغ و والد را با هم فراهم کردهام. کودکم شنگول است چون آمدیم سینما و برایش نوشابه و چسفیل و هاتداگ میخرم. والدم همراه شده چون دوست دارد استراحت کند. بالغم هم از این که دانشمندی کرده، بشکن بالا میاندازد.

یک ماه گذشته، این آگوست ۲۰۲۳، دانه دانه متعلقاتم را از دستم گرفت و چیزهای جدید دستم داد. خیلی غریب است. این حجم از دست دادن و دست یافتن توامان.
خرجهای رندوم زیادی بهم حمله کردند. از بیمه خانه و ماشین تا اداره برق و فلان. آرامش تمرین میکنم و لذت روز و استراحت شب.