
زپلشک نه و سه پلشت! بله! هر چند وقت یک بار، همه چیز میپیچد. مثل صبح اسبابکشیام که وسط آن هیر و ویری، باکس پاره شده و بلورها شکست و هزار تکه شد جلوی خانه ۰۷۲.
مثل روز اول فیلمبرداری که یک بازیگر کووید گرفت، دیگری جواب تلفن نداد.
مثل یک روز تاریخی ورک شاپ بابک حمیدیان در مدرسه بازیگری سابق که کار میکردم. که نظافتچی با بوی وایتکس مسموم شد، شاگردی که ویلچر داشت در راه پله گیر کرد و امبولانس دیر آمد.
مثل دیروز، که همینطوریش، خبر نرسیدن برگهی اداری زندگیم را آشوب کرد و شبش که در راه خانهی رییسم بودم، ماشین نوم پنجر شد!

تولد همسرش بود و پیتزای شیکاگویی پخته بود و کیک! یک ساعتی آنجا بودیم و اخر شب که امدم بروم با تاکسی، رییسم اصرار کرد زاپاس را بیاندازد. خجالتزده کل وسایل زندگی شخصیم که آن پشت بار زده بودم را به سان جگر زلیخا ریختم وسط کوچه تا زاپاس را در بیاوریم.
شب، وقتی رسیدم دم خانهی موقتم، گریه کردم. نه گریهی ترس، نه گریهی عجز. این گریهها، از سر قوی بودن زیاد است. سرپایی، لبخند به لبی، با وجود ذهن درهم، اوضاع اشفته، خودت را جمع و جور میکنی. چه میشود کرد؟ میگن کسی که ریسک نکرده، بزرگترین ریسک رو کرده!

برای خودم چرخ میزنم در این شهر غریب. مگر در زیست یک انسان چند بار چیزها به گا میروند؟ فکر کنم کمی تا قسمتی و همزمانی.
همدلی از همزبانی بهتر است.
چند وقت پیش جملهی جنسیتزدهای به کلام راندم که واقعن یک دوسپسر میخوام واسه روزهای پنچری و بگایی. دوستی گفت ماشین نو بخر! اینم ماشین نوی پنچر، بی آقا بالاسر!!
هه!
فکر میکنم به $۲۷۵ پول تایر. فکر میکنم به برگهی اداری، فکر میکنم به همه چیز و هیچ چیز و دوسپسر نداشته و تایر سولاخ و جیگر زلیخا!