شب ششصد و نود و شش یا گرفتگی عضلات در این ده روزی که ننوشتم، با چند دانشجوی سخت سر و کله زدم، سشوار و بخارپز خریدم، و دو باری رفتم دنور، شهر بزرگی در این نزدیکی و برگشتم.
کنفرانس روزنامهنگاری، مباحث بیربط و دنبال مردن خط خودم، در جامعهی غریب. کت و شلوار پوشیده، نمایندهی دانشگاه، در سالنها میچرخیدم.
کمی در جهان مجازی، در باز گذاشتم به شناخت آدمهای جدید، نچ! حوصلهی راه دادن کسی را ندارم که خودم در تمنای حضورش نیستم.
از سفر آمدهام، با چیزهای نویی که آموختهام، ورم پاهایم از ساعتها راه رفتن در بوت پاشنه بلند و چمدان لباسهایی که باید شسته شوند.
میفرمان که، سفر میری، پرسپکتیو نسبت به جهان و زندگیت پیدا میکنی.
چه مسیر سخت و کله شقی گندهای کردم اومدم دنبال سینما. هر چی بیشتر سنم میگذره بهتر میفهمم. مبل و تلویزیون بیاد توی این خونه و چهار تا گلدون و پرده، میشه خونه. ۲۳ روز گذشته و تبارک که تا همینجاش هم، ساختم. روتین ساختن، آرامش میخواد. دلم برای دوستهام تنگ شده. دلم برای فیلمم تنگ شده. انگشتهام پف کردند. خانه… مدام در فکر مهسا و نیکا و باقی جانهای گرانقدرم این روزها به سنگکی محله جوادیه فکر میکنم. دلم نان میخواهد. نان خوب. دلم خانهی پدری و بغل مامان و خانواده میخواهد. دلتنگم. با سرگرم کردن خودم از دلتنگی فراریم. دلم عروسی خانوادهی پدری میخواهد. هنوز این زندگی را تمام و کمال نپذیرفتهام. گردن و شانهام خسته است. شاگردانم میگویند به نظرشان من باحالم. دلم نان پنیر گردو چایی میخواهد. دلم غذای ایرانی میخواهد. باید زندگی کنم.