
آن شاگرد کوچکی که سمت چپ من نشسته، در میانهی راهپیمایی بزرگ آمد توی ماشین ور دل من نشست. حالش بد شده بود و وقتی چشمم افتاد به زانوبندش، فهمیدم پای چپش مصنوعی است. از زانو به پایین.

شرح دسترسی نداشتن به صندوق پستم مفصل است. قصه کوتاه میتوانست نامهی مهاجرتیام گم شده باشد، به لطف هماهنگی دو مسوول پست و یک پستچی، امروز دریافتش کردم.

اتویم گم شد در این سفر. هنوز امیددارم رخ بنماید. میتوانست چیزهای مهمتری در این خانه به دوشی گم شوند.

میخ ندارم، اینترنت ندارم، دوست ندارم. میتوانستم بیخانه، بی تکنولوژی و بی هیچ آشنایی باشم.

دلم چلو کباب میخواهد. غذای خانگی، دستپخت آشنای مادرم. میتوانستند…

شیرینکننده قهوه ندارم، و سطل زباله و پرده. میتوانست محلهام امن نباشد.

شهر کوچک است، قلبم فشرده. دلتنگی مدامی دارم که به ضرب کار و تدریس پنهانش میکنم. هر روز سعی می کنم بپذیرم. لابد زندگی همین است.

میتوانست همه چیز بدتر، آشفتهتر و بیانضباطتر باشد. شکی نیست. لابد این هم روشی است از شکرگذاری و به یاد سپردن آنچه برای ما، معنا و اهمیت یافته. پادکست گوش میکنم، آب گازدار میخورم، با دشمن غم میجنگم، سعی میکنم ارتباط روزانهام را با دوستان جدید نگه دارم.