
نشسته بودم روی دشک و فکر کردم قصهای بنویسیم حالا که هم انقدر خستهایم که حالی نیست برویم کافهی روبروی منزل جهت سر سوزنی اینترنت. لباسها در ماشین میچرخند، نصفهی ساندویچم روی اپن آشپزخانه منتظر خنک شدن آب گازدار داخل یخچال است. ترک نوشابه اغاز شد.

نشسته بودم روی دشک و فکر کردم قصهای بنویسم. یادم افتاد به قصهی چند شب پیش، که به یمن تذکرات «اخلاقی» یکی از خوانندگان، تا فحش مادر را هم پای پستام دیدم. فرمودند، نریزید بیرون که مایهی برانگیختن دیگران است و حرکتی است سادیستیک. جهت ارضای دگرآزاری، این زانوی راست بندهی حقیر است. جایی که تذکرات اخلاقی عزیزان را بدان حواله میدهم.
آن شمد امام را روی پایم انداختم که ساق پایمان گمراهی ایجاد نکند.

این جنبش مهسا که با منزل برسد، تازه اول راه استها! باید برویم شستشوی مغزی ملت از نجاسات و کثافات.

بگذریم. برویم سراغ حکایت خودمان. سیب سرخی جستیم از کافهی دانشگاه. چسبید. سرخ بود و شیرین.

کمی رمانتیکایم این روزها.

به خوشگلیای زندگی فکر میکنیم و هنوز کمی اندوه به دلیم، زیرا که در گذشته میاندیشیدیم جهان را فهمیدهایم، آما واویلا.

فکر میکنم به افق بزرگ. فکر میکنم به خانواده. فکر میکنم به دشت. فکر میکنم به دوباره دوست داشتن و دوست داشته شدن.