
در اپلیکیشنهای دیتینگ آنلاین، با مردم، کلکل میکنم. هفتمین ولنتاینی است که سینگلام. وقتش رسیده هفت پسر قشنگ بیایند، هفت تا اکسپارتنر قبلی را ببلعند و جویهای شکلات جاری شوند و ابابیل، خرسهای قرمز بر سرمان بریزند.
میرویم برای مرور ولنتاینهایگذشته.

پارسال، نشسته بودم سر فیلمنامه. مشت مشت خاک میریختم سرم (خودم خندهام گرفت چقدر به گاوداری پیوسته بودم) به دنبال دیزاینر برای کمپین. پر از بحران. پر از کار نصفه. پر از سوال. پر از تردید. پر از امید. پر از خشم از باور ملت.

دو سال قبل، تصویری از چهرهام نیست. میدانم این ژست، ژست «به تخم و تخمدانم نیست» را وقتی به راه میکنم که هم به تخمم هست، هم دل شکستهام.
بدانید و آگاه باشید هر قدر بیشتر نمک میریزم، در رنج بیشتری هستم. عمیقترین زخمهایم را طنازانه میگویم. آنقدر که تراپیستام به صدا درآمد برای من جوک نباف. رک و پوست کنده بگو و لای زرورق طنز نپیچش.
میدانم و آگاهم که درمان شدن زمان میبرد و من مومنم به شفا. چقدر لغت «شفا»، زیبا، نورانی و پر از نوازش است.

سال قبلش، ننه، کووید داشتم. داشتم میمردم. اولین موج کووید بود و کنج خانه از تب و سرفه و درد به خود میپیچیدم. همخانهی سابقم، سرفه میزد و نفستنگی داشت. خاک بر سر ۲۰۲۰.

سال قبلتر، دانشگاه قبلی، با ابروهایی که هنوز خط دست آرایشگر ایرانم را داشت، رفتم کتابخانه. مثلثات خواندم.

حسنی به مکتب نمیرفت، وقتی میرفتم با یه مشت وزهتر از خودش، روز ولنتاین میرفت.
اینم از رخ امروز. کلهی فر، کت هفت سالهام که دیت به خودش دیده. در بوفهی دانشگاهم. با صلحم با خودم، شک نکن. چیزی دیگر به راحتی یا سختی خجالتم نمیدهد. از فلاش زدن دوربین در وسط بوفه، وقتی تنها، با لیوان نوشابه و مایونز ماسیده در بشقاب، از خودم عکس میگیرم.
هه! صبح با حال فاجعه پاشدم.
در شرایط حساس کنونی، که آخر هفتهها به رانندگی، فروشندگی و لباس شستن و شیفتهای شونصد ساعته میگذرد، سهشنبهها صبح را روز تعطیل اعلام کردم که هر قدر دوست دارم بخوابم.
معمولن هم به دلیل خستگی زیاد، تغییر جای خواب، تغییر پترن خواب، میگرنام میگیرد.
هفت صبح، تبکرده از دمای خانه، میگرن و صدای کوبیدن چکش و درفش و فلان بر سقف اتاقم بیدار شدم. رودهام از حجم میوهی دیروز به هم میپیچید و هر ضرب چکش، به سقف شیروانی خانه توسط کارگرها، به روی رگ متورم شقیقهامبود. بین دستشویی و تخت، لعنت میفرستادم به خالق شیروانی، کارگران سحرخیز و ژن میگرن.
هه. خودم را رساندم به فنجانی قهوه، کمی موسیقی و بعدتر وان داغ با حباب و نمک دریایی. ضرب چکشها چنان بود که کوبشاش از زیر آب در وان، رگ شقیقهام را تحریک میکرد.
وقتی خیس، دردآلود و کم جان روی تخت نشستم و همچنان چکش میزدند به شیروانی و خانه میلرزید، دمی به زلزلهزدگان فکرکردم و وحشت خانهی لرزان و صدایش.
بعد آن شهرزاد سوپر انرژی مثبت درونم گفت، فرزانه کسی است که از صبح تخماتیک، روز زیبا بسازد. غلط کرده با این همه روشنبینی. گوش دادم و سایه ی سبز، کلهی فر و موزیک پیشه کردم و الان در محضرتان هستم. بعد از کلی کالری زدن، قبل از رفتن به کتابخانه و اپلای شغل.
خلاصهی امر، ولنتاینتانمبارک. هر روز برای عشق ورزیدن کم است. اگر هم سینگلاید، غصه نورزید و عشق دوبل به خود قشنگتان بدهید. همهی حکمت جهان، گذرا بودناش است، که اگر نیود، هیچ زنی بعد از درد زایمان، کودکی نمیآورد، هیچ مردی به جنگ نمیرفت و اگر بتوانم وسط این حدیث شهرزادی، الگوهای جنسیتی را بشکنم، کسی دوباره عاشق نمیشد.
عشق، همان بار اولش هم پر است از رنج. اگر رنج دوری یار، جفاکاری و جور روزگار را، گذرا ندانیم، عاشق نمیشویم، بچه نمیآوریم و فداکارانهنمیجنگیم.

آهای هفت تا پسر قشنگ، بیایید که رود نیل برایتان فلان، فرعونرا بهمان کردم. بیا که عشق در مراجعه است شهریار. بیا که عشق همین است، همین گذرا بودنش.