
سه هفتهای هست میخوام این قصه رو بگم. دو باری نوشتمش و رهاش کردم.

امروز، بعد از چندین هفتهی متوالی که یا با آلارم بیدار شدم، یا فشار انجام امری ضروری، بی زنگ خوابیدم و الان که هنوز یازده صبح نشده، بوی قهوه تازه در خانه پیچیده است.

چند اپدیت که بدانی و بدانم. فیلم، یک بار سر و تهش بهم چسبید، تیتراژ خورد و شاهکارم در سی و سه سالگی، در دستانم قرار گرفت. کار زیاد دارد. از موزیک و گرافیک تا تریلر و سوشال مدیا.

ولی بیبی جون. تموم شد. بیرون کشیدن یک قصه از دل این همه روز. میدونی چی میگم؟ میدونی حرفم چیه اصلن؟

دنبال خونهام در شهر پیش رو. کار زیاد هست. از رها کردن این زندگی، آپارتمان، گلدانها و آدمهایش، تا راندن در جادههای امریکا به سمت، آیندهام در شهر کوهستانی.

قصهی فیلم به زیبایی چسبیده، بامزهاست، گیرا و زیبا.

الان که فیلم را میبینم، بیتعارف، در قصهگویی، شاهکار است. لبخند میزنم که سه سال عمرم را به نیکی خرج کردم و به چاه نریختم.

جرعه جرعه قهوه میخورم و به قولم پایبندم که امروز فقط و فقط قرار بگیرم. کسی جایی منتظرم نیست.

در رفت و امدم بین ورزش و اینرسی.

این شما و این پلن برد. از این گوشهی قارهی امریکا، برسم اون وسط وسطها.
سه روز راهه. ساعتها تنهایی راندن، موزیک گوش دادن. فکر کردن عبور کردن، گذشتن و گذاشتن.

وسایلم را تماشا میکنم. اجسامی که به من هویت دادند. یا من بهشان هویت دادم، قصه دادم و معنا بخشیدم که در این سرزمین دور، از من مراقب کنند. هنگامهی سبک کردن بار است جان من.

امروز، که به لطف استراحت و کمی آسان گرفتن، بدنم کش و قوس آمده، میخواهم بار سبک کنم.
بار پنج سال هجرت.