
پریروز قرار تدوین نداشتیم. شال وکلاه کردم که بروم دم ساحل، روی شنها دراز بکشم. باران و باد و طوفان، زد به بساطم و در همین میانه متوقف شدم.
دو ماه دیگر «آنجا» هستم و دیگر «اینجا» زندگی نمیکنم. جای «اینجا» و «آنجا» عوض خواهد شد.

از تدوین، نشستن در این اتاق تاریک خستهام. فیلم را حفظم و فریم به فریمش را چشم دوختهام. زیباییهایش را از برم و کج و کولگیهایش را بخشیدهام.

از این اتاق سیاه خستهام. از قرارهای ۹ صبحم با تدوینگرم خستهام. از ساندویچهای نهارمان خستهام. از تلاشم برای بالا نگه داشتن انگیزهی تزم خستهام

از موز و پرتزل، اسنکهای تدوین خستهام.

دوست دارم فقط شراب بخورم و غذای خوشمزه.

بعدش بروم خانه، بدون نگرانی بخوابم.

صبحش موزیک گوش کنم، قهوه بخورم. چرخی بزنم و مسوولیت روزم شاد زیستن باشد.

خیلی اطواریام؟ میدانم و از صمیم قلب مطمئنم که تمام توانم را برای کشاندن خودم با این روند، به کار کشیدهام.

فکر میکنم چرا انقدر خستهام؟ مگربر من چه گذشت؟

از طوفان درآمدم؟ وسط باد و بوران و قدم برداشتن، فرصت اشک ریختن نیست. دمی نمیشود ایستاد و فریاد زد که چقدر سخت است. چقدر بیرحم است. چقدر درد دارد.

من این راه را آمدم. هر کدام از این استیکرهای رنگی، تکههای تلاش من برای فارغالتحصیلی، کاریابی، تمام کردن مدرکم، فیلمام، پایاننامهام، کاغذبازی، باشگاه، مالیات بود.

ببین چطور شروع کردم؟ تمام این ایتمهای ریز را جشباندم روی برد پایین، تا ارام ارام در این شش ماه انجامشان بدهم و خر روز به یاد بسپارم به زمان اعتماد کن. به مسیر. به این شناوری رودخانه.

تمام شد بعضیهایشان. باقیشان هم در این یک ماه و نیم پیش رو تمام است.

بعد من میروم. این دیوار خالی میشود و پروندههای زیادی بسته میشود.
ولی خستهام. بیحوصلهام. دم کشیدم. نم کشیدم. ته کشیدم. دیگر حوصله ندارم این روزها. خستگی شدید احساس میکنم و آزردگی.
وسط روز برگشتم خانه کمی خوابیدم. ناگت خوردم و این قصه را نوشتم.
کی میرسیم شهریار؟
من خستهام.