
میگم که، هیوستن دوستم رو یادتونه؟ بازیگر فیلمم که عضلات مفصلی ساخت واسه فیلم!

اوایل رفاقتمان بود. بهش گفتم چقدر خوششانسی که در اقیانوس غواصی کردی و با نهنگها ودلفینها دمخوربودی. آمپر چسباند که میدونی چقدر فداکاری کردم؟ تعطیلات روی کشتی سرویس میدادم؟ چه پوستی ازم کنده شده؟ نمیدانستم. شانس چیه؟
فقط میخواستم بگویم، چقدر خفن!

وقتی ما، به حافظهی عاطفی و تجربهی زیست دیگری دسترسی نداریم، میگوییم خوشا به حالت. خیلیا آرزو دارن جات باشن. مثل این کامنت. که میدانم نیتاش تحسین است. آما، برای کسی که روح و جوانیاش را به تاراج هجرت و سفر گذاشت، چیز دیگری به یاد میآورد.

استثنا را میفهمم. کسانی که یک شبه پولدار، معروف یا خوشبخت میشوند. ولی برای اکثریت انسانها، از طبقهی مالی و اجتماعی متوسط، متفاوت است.

دوست داشتم با یک ضرب المثل تمام کنم، نیامد.